Κεφάλαιο 19ο
-Ελένη-
Ξημέρωσε. Ήταν πλέον ημέρα Πέμπτη και τα μάτια του κλειστά. Έμεινα να τον παρατηρώ. Πόσο όμορφος θα μπορούσε να ήταν ακόμα και σε αυτή την κατάσταση που βρίσκεται. Τον κοίταζα σαν υπνοτισμένη και ήθελα τόσο γαμημένα να ξυπνήσει και να με αντικρύσει δίπλα του με αυτά τα μαύρα μάτια του...
"Ελένη;" μια φωνή με διέκοψε από τις σκέψεις μου.
Κοίταξα προς την πόρτα. "Καλημέρα Κωνσταντίνε, Καλημέρα Σταύρο. Η Νεφέλη;" είπα.
"Την άφησα να κοιμηθεί και είπα σε μια πολύ καλή μας γειτόνισσα να την προσέχει γιατί δεν θέλω να την ξαναφήσω μόνη της πάλι." είπε και το βλέμμα του σκοτείνιασε.
"Εντάξει, καλά έκανες." του είπα και αμέσως μετά μου χαμογέλασε ζεστά.
Άρχισαν να με πλησιάζουν. "Σου πήραμε έναν καφέ, ορίστε." είπε ο Κωνσταντίνος και μου τον έδωσε.
"Σε ευχαριστώ πολύ." είπα και χαμογέλασα αδύναμα.
"Κανά νέο;" ρώτησε ο Σταύρος και κοίταξε τον Γιάννη.
"Όχι δυστυχώς. Αν και σε μια στιγμή ένιωσα το χέρι μου να το σφίγγει αλλά δεν κουνιόταν. Μάλλον έχω και παραισθήσεις τώρα." είπα και γέλασα.
"Κάτι είναι και αυτό." είπε ο Κωνσταντίνος.
"Όντως." απάντησε ο Σταύρος.
Και μείναμε να τον παρατηρούμε και οι 3 με τους καφέδες στα χέρια.
-Χρυσάνθη-
Είχα ξυπνήσει εδώ και ώρα, αν και κοιμήθηκα όσο μπορούσα. Ήταν 10 το πρωί και περίμενα την Μαρία να έρθει από εδώ.
Το κουδούνι που χτύπησε με έβγαλε από τις σκέψεις μου.
Κατέβηκα τις σκάλες βιαστικά και άνοιξα την πόρτα. Μπήκε μέσα και πήγαμε προς το δωμάτιό μου.
Κάτσαμε και οι 2 στο κρεβάτι. "Λοιπόν, να πάρουμε την Ελένη;" ρώτησε.
"Ναι ναι πάρε." είπα.
Σχημάτισε τον αριθμό της και περίμενε για κάποια λεπτά. "Δεν το σηκώνει." είπε και το έκλεισε. "Να πάρω τον Κωνσταντίνο;" ρώτησε.
"Είχες και το δικό του τηλέφωνο τόσες μέρες και δεν είχες πει τίποτα;" την ρώτησα σταυρώνοντας τα χέρια μου στο στήθος μου.
"Εεε..το ξέχασα...και αυτό." είπε και χαμήλωσε το κεφάλι.
"Μήπως να ανησυχώ από τώρα;" της είπα ειρωνικά.
Μου χάρισε ένα δολοφονικό βλέμμα και εγώ της χαμογέλασα αθώα.
Σχημάτισε τον αριθμό του και περίμενε.
-Κωνσταντίνος-
Τον κοιτούσαμε και οι 3 και ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του.
'Αχ ρε Γιαννάκη..γιατί μας το έκανες αυτό; Έλα ξύπνα, μπορείς να τα καταφέρεις. Είσαι δυνατός..πάντα ήσουν..' σκεφτόμουν.
Το κινητό μου άρχισε να χτυπάει βγάζοντάς με από τις σκέψεις. Το βγάζω από την τσέπη. 'Μαράκι:3' γράφει η οθόνη. 'Ωχχ' σκέφτομαι.
Κοιτάζω τους άλλους που με κοιτάνε ήδη. "Εμμ..πάω έξω." είπα και αποχώρησα βιαστικά.
"Ναι;" λέω.
"Κωνσταντίνε εσυ;" ρωτάει.
"Όχι, ο Brad Pitt" λέω ειρωνικά.
"Βρε αι στο διάολο." μου λέει και ακούω κάποια γέλια.
"Τι έγινε; Όλα καλά;" ρωτάω ανήσυχα.
"Εμείς μια χαρά..εσείς;" ρωτάει.
'Ωχ, την κάτσαμε.' σκέφτομαι. "Ναι γιατί;" απαντάω.
"Γιατί δεν βρίσκουμε κανέναν σας για αυτό." είπε.
"Αα..εμ Μαρία πρέπει να σου πω κάτι.." λέω δειλά.
Μπήκα ξανά μέσα στο δωμάτιο.
"Όλα καλά;" ρωτάει η Ελένη.
"Ποιος ήταν;" ρώτησε και ο Σταύρος.
"Τα κορίτσια." απάντησα
"Ποια;" ρώτησαν και οι 2
"Η Μαρία και η Χρυσάνθη;" ρώτησε η Ελένη και γούρλωσε τα μάτια της.
"Ναι." απάντησα και έτριψα τον σβέρκο μου.
"Τους το είπες έτσι;" ρώτησε ο Σταύρος σαν να το κατάλαβε.
"Εεε..ναι." είπα και κοιτάξα κάτω.
Δεν μίλησε κανένας άλλος.
-Χρυσάνθη-
"Ντύσου, φεύγουμε." μου είπε και σηκώθηκε γρήγορα.
"Που πάμε;" την ρώτησα.
Άνοιξε την πόρτα. "Στο νοσοκομείο." είπε και χάθηκε στον διάδρομο.
"Στο..στο νοσοκομείο;" επανέλαβα και κατάπια με δυσκολία.
Γούρλωσα τα μάτια μου και κοίταξα το κινητό που ήταν στο κομοδίνο.
"Ελπίζω να περνάς καλά τώρα που ο φίλος σου είναι στο νοσοκομείο.." επανέλαβα το μισό μήνυμα και έβαλα το χέρι στο στόμα μου για να μην φωνάξω.
"Θεέ μου κάνε να μην είναι κάτι σοβαρό.." έλεγα συνέχεια καθώς ντυνόμουν.
Κατέβηκα κάτω και είδα στο σαλόνι την Μαρία να κάθεται σκεπτική και να κουνάει το πόδι της πάνω-κάτω νευρικά. Σημάδι ανυπομονησίας.
"Πάμε;" την ρώτησα.
Με κοίταξε στιγμιαία. "Ναι." απάντησε γρήγορα και σηκώθηκε φουριόζα.
Βγήκαμε έξω και αρχίσαμε να περπατάμε. "Σε ποιο;" ρώτησα καθώς κοιτούσα το πεζοδρόμιο.
"Εδώ κοντά είναι ξέρεις." μου είπε κοιτώντας ευθεία.
"Αα ναι κατάλαβα." είπα.
Φτάσαμε απ'έξω και μπήκαμε μέσα.
Μια νοσοκόμα μας πλησίασε. "Πως μπορώ να σας βοηθήσω;" ρώτησε ευγενικά.
"Γεια σας ήρθαμε να επισκεφτούμε τον Ιωάννη Γεωργίου." απάντησε η Μαρία.
'Ο Γιάννης; Εκείνος είναι στο νοσοκομείο; Ω Θεέ μου!' σκέφτηκα και γούρλωσα τα μάτια μου.
"Αμέσως..ακολουθήστε με." είπε η νοσοκόμα και αρχίσαμε να περπατάμε.
"Μαρία;" την ρώτησα.
"Ναι;" είπε.
"Θυμάσαι το μήνυμα;" ρώτησα δειλά κοιτώντας κάτω.
"Ναι, και πολύ καλά μάλιστα." είπε
Φτάσαμε έξω από το δωμάτιο και η νοσοκόμα αποχώρησε.
Μπήκαμε μέσα και οι 3 τους μας κοίταξαν. Βασικά η Ελένη μας κοιτούσε μια εμένα και μια την Χρυσάνθη, ο Σταύρος κοιτούσε την Χρυσάνθη και ο Κωνσταντίνος εμένα.
Πλησίασα κοντά του. "Είναι καλύτερα;" ρώτησα.
"Έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο και περιμένουμε να ξυπνήσει.." είπε. "Όλα θα πάνε καλά." είπε πιάνοντας το χέρι μου και με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μετά από λίγο έστρεψα το κεφάλι μου δεξιά και είδα τον Σταύρο να στέκεται από πίσω από την Χρυσάνθη και τα χέρια του να ακουμπάνε την κοιλιά της και το κεφάλι του ακουμπούσε στον αριστερό της ώμο. Η Χρυσάνθη του χάϊδευε το ένα του χέρι και κοιτούσε με λύπη τον Γιάννη και είμαι σίγουρη ότι είχε κολλημένο στο μυαλό της το μήνυμα που τις έστειλε ο άγνωστος..
Κοίταξα ευθεία και η Ελένη καθόταν δίπλα στον Γιάννη σε μια καρέκλα. Το ένα της χέρι κρατούσε το χέρι του και το άλλο είχε τον καφέ της. Τον κοιτούσε και μπορούσα να διακρίνω κάποια δάκρυα να μαζεύονται στα μάτια της.
"Ελένη, θα ξυπνήσει..μην ανησυχείς." της είπα.
"Το ξέρω." είπε χαμογελώντας με κάποια δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλά της.
Ο γιατρός μπήκε μέσα και άνοιξε διάπλατα τα μάτια του. "Όλοι εσείς για τον κύριο Γεωργίου; Πρέπει να είναι χρυσό παιδί." αναφώνησε έκπληκτος.
"Είναι." τον διαβεβαίωσε ο Κωνσταντίνος χαμογελώντας.
Ο γιατρός χαμογέλασε αχνά. "Με συγχωρείται που σας διακόπτω αλλά πρέπει να μείνει μόνο ένας μέσα." είπε.
"Ναι, ναι φυσικά." είπε ο Κωνσταντίνος. "Πάμε παιδιά!" απευθύνθηκε σε εμάς. "Ελένη, ξέρεις." είπε και της έκλεισε το μάτι.
Εκείνη γέλασε χαμηλόφωνα και βγήκαμε έξω από το δωμάτιο.
"Χρυσάνθη;" φώναξα καθώς ήταν μπροστά με τον Σταύρο. "Σόρρυ Σταύρο μου αλλά πρέπει να στην κλέψω." του είπα.
Εκείνος γέλασε. "Εντάξει για λίγο όμως γιατί δεν μπορώ μακριά της." είπε και χαμογέλασε στην Χρυσάνθη.
Εκείνη κοκκίνισε και ήρθε μαζί μου. "Για πες μου ρε, τι γίνεται με την Ελένη και τον Γιάννη; Γιατί εγώ πρώτη φορά τον βλέπω και μου είπε ο Κωνσταντίνος ότι αυτοί οι 3, τα αγόρια "μας" δηλαδή είναι κολλητοί.." της είπα.
"Θα στα πω..ηρέμησε!" είπε και γέλασε πνιχτά.
-Ελένη-
Τους κοίταξα να φεύγουν και χαμογέλασα. Ταιριάζουν μεταξύ τους και οι 4 και είναι πολύ ωραία σε ζευγάρια και πάλι έμεινα εγώ με εκείνον.
Άφησα μαλακά το χέρι του και σηκώθηκα με τον καφέ στο χέρι. Πήγα προς το μεγάλο τζάμι που είχε το δωμάτιο, ακούμπησα το κεφάλι μου απάνω και κοίταξα έξω.
Πολλοί άνθρωποι και γιατροί πηγαινοερχόντουσαν συνέχεια μπρος και πίσω. Δεν ξέρω πόση ώρα στεκόμουν εκεί αλλά ήταν αρκετή ώρα.
"Είσαι πολύ όμορφη." άκουσα μια φωνή.
Κοίταξα προς την πόρτα αλλά δεν ήταν κανείς εκεί.
Τα μάτια μου κοιτούσαν παντού στο δωμάτιο αλλά τίποτα, μέχρι που κοίταξα προς το μέρος του..
------
Χευυ:3 Τι κάνετε; Εγώ πάντως καλά και είμαι Θεσσαλονίκη μπιτσιζζ..ωωω ναιι! Χααχαχαχ... Όχι, όχι δεν είμαι για διακοπές αλλά για να βρούμε σπίτι για τον προκωμένο τον αδερφό μου-.- Εεε..τι να πεις; Χδ<3! Και τώρα αύριο το βράδυ φεύγω, πάντως τώρα είμαι στο ξενοδοχείο και έγραφα το κεφάλαιο και το πεντάχρονο(!), ναι ναι ο αδερφός μου.. δίπλα με πείραζε-.- αλλά ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ:3
Όοομως δεν μπορείτε να πείτε! Ανέβασα παρτ και ας είμαι στην άλλη άκρη της Ελλάδας Χδ<3 πάντως μπορώ να πω πως είναι ωραία:)
Μέχρι το επόμενο λοιπόν..φιλούμπες φατσάκιαααα<3
-Ροδ :3'