Κεφάλαιο 35ο
-Χρυσάνθη-
Είμαστε στο δωμάτιό μου εδώ και 15 γαμημένα λεπτά και διαφωνούμε!
"Χρυσ, δεν θα το ξαναπώ! Δεν θα πας Ρέθυμνο και τέλος!"είπε και κουνούσε το δάχτυλό του έντονα.
"Σταύρο, δεν μπορείς να μου λες τι θα κάνω εντάξει; Εκεί θα πάω και τέλος!"φώναξα.
"Γαμώτο σου άκουσέ με! Εγώ δεν μπορώ μακριά σου, εντάξει; Σε θέλω εδώ!"είπε.
"Το κάνεις λες και πάω στην Αυστραλία ρε Σταύρο, αμάν!"γκρίνιαξα.
"Δεν με ενδιαφέρει να πας και στο διπλανό δωμάτιο, πάλι δεν θα σε αφήσω."είπε.
"Αα, ναιι;"είπα.
"Ναι!"φώναξε.
"Κοίταξέ με!"είπα και έκανα κίνηση να βγω αλλά με κόλλησε στον τοίχο.
"Δεν στα είπανε καλά μου φαίνεται."είπε και με κοίταξε θυμωμένος.
"Σταύρο, μπορείς να μου πεις τι στο καλό έχεις πάθει;"τον ρωτάω αλλά δεν απαντάει.
"Απλώς δεν θέλω να πας εκεί, σε θέλω κοντά μου."είπε και με κοίταξε λυπημένα αυτή τη φορά.
"Σταύρο, δεν είναι πολλά τα χρόνια και θα περάσουν γρήγορα, σε παρακαλώ! Δεν είναι κάτι τραγικό."είπα και έκανε κάποια βήματα πίσω.
"Δεν..δεν γίνεται."είπε και κοίταξε κάτω.
"Τι..τι εννοείς;"ρώτησα φοβισμένη. Δεν με κοίταξε. "Σταύρο;"ξαναρώτησα και άρχισα να βουρκώνω.
"Χρυσάνθη, εγώ.."είπε.
Μόλις με είπε με ολόκληρο το όνομά μου; "Σταύρο, θες να χωρίσουμε έτσι;"ρώτησα και τα δάκρυα πλέον έτρεχαν. "Αυτό δεν είναι;"ξαναρώτησα και έπεσα στα γόνατα.
"Χρυσάνθη, σε παρακαλώ.."προσπάθησε να πει.
"Όχι Σταύρο, αν θες να χωρίσουμε, φύγε."είπα και μου ξέφευγαν λυγμοί. Με πλησίασε. Πήγε να με αγγίξει αλλά του χτύπησα το χέρι. "ΦΥΓΕ!"ούρλιαξα.
Δεν είπε τίποτα. Βγήκε από το δωμάτιο και χτύπησε με δύναμη την πόρτα πίσω του. Έπεσα μπρούμυτα στο κρεβάτι και έκλαιγα, χτυπούσα το στρώμα, και φώναζα.
"Κορίτσι μου, τι έπαθες;"ένιωσα δυο ζεστά χέρια να με ακουμπάνε στους ώμους.
"Έφυγε μαμά, έφυγε!"είπα και ρούφηξα την μύτη μου.
"Τσακωθήκατε;"με ρώτησε θλιμμένη.
"Χωρίσαμε."είπα και την κοίταξα με τα μάτια μου να είναι κατακόκκινα.
-Σταύρος-
Τώρα, αν με πείτε μαλάκα, θα συμφωνήσω, αλλά το έκανα για το καλό της.
Έχω φτάσει πλέον σπίτι, στο δωμάτιό μου και ακούω μουσική στο κρεβάτι μου. Ανοίγω το κινητό μου και πάω στα μηνύματα.
Από Άγνωστος:
Έτσι και δεν την χωρίσεις, ετοιμάσου να την δεις ετοιμοθάνατη στο νοσοκομείο με μελανιές.
Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα. Όχι πείτε μου τώρα, εξακολουθώ να είμαι μαλάκας;.-. Για αυτό το έκανα. Κινδυνεύει, κινδυνεύουμε, αλλά δεν ξέρουμε καν ποιος μας απειλεί ή ποιος είναι πίσω από όλα αυτά. Η κ.Στέλλα δεν μας είπε, θα πέθαινε.
Έτσι το έκανα επίτηδες, να φανώ εγώ ο κακός, να της φωνάξω και να την χωρίσω. Ναι το ξέρω, το μωρό μου τώρα θα σπαράζει στο κλάμμα και αυτό εξαιτίας μου. Θεέ μου με μισώ!..
Βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα κάτω. Θυμήθηκα τις στιγμές με την μαμά και τον μπαμπά να καθόμασταν και εκείνοι να μιλούσαν και να χαμογελούσαν και εγώ απλώς τους κοιτούσα. Ήταν η ημέρα που μου είχαν πει ότι θα έχω μια αδερφούλα. Μπορεί να ήμουν μόνο 2 χρονών τότε αλλά χάρηκα.
Χαμογέλασα σε αυτές τις σκέψεις.
"Τι γίνεται;"άκουσα μια φωνή.
Γύρισα. "Γεια σου Νεφέλη."είπα. "Πως πάνε οι εξετάσεις στο σχολείο;"ρώτησα.
"Μια χαρά. Μόλις τώρα τελείωσα να διαβάζω Μαθημάτικα, θεέ μου!"είπε και γέλασα. "Θες να πάμε καμιά βόλτα;"ρώτησε.
"Για παγωτό;"είπα και χαμογέλασα.
"Ναιπ."απάντησε. "Και έχεις να μου πεις πολλά φαντάζομαι."συμπλήρωσε.
"Ναι.."είπα και έσκυψα το κεφάλι.
Αναστέναξε. "Τι σου είπα πριν της τα ζητήσεις;"ρώτησε.
"Εμμ..ότι θα με δείρεις;"είπα.
"Περίπου."είπε κοφτά. "Προχώρα και θα μου τα πεις όλα."είπε αυστηρά.
"Θα μου τα ψάλεις έτσι;"ρώτησα.
Γέλασε σατανικά. "Όσο δεν φαντάζεσαι!"απάντησε.
-Μαρία-
"Κωνσταντίνε, τι σκέφτεσαι;"τον ρωτάω καθώς είμαστε ξαπλωμένοι, σπίτι του, και γυμνοί(:ρ) ..
"Μαρία.."είπε αλλά δεν μπορούσε να πει κάτι άλλο.
"Ναιι..;"τον παρότρυνα.
"Εμμ..αν είναι, θα πάω Κέρκυρα."είπε και τον κοίταξα.
"Γιατί;"ρώτησα.
"Θυμάσαι που σου έλεγα ότι θέλω να γίνω τραγουδιστής; Ξέρεις μουσικός..;"με ρώτησε.
"Ναιιι..."είπα.
"Θέλω να περάσω Κέρκυρα."είπε.Σηκώθηκα από το κρεβάτι και άρχισα να ντύνομαι. "Τι κάνεις; Που πας;"ρώτησε.
"Καλά είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας έτσι;"είπα καθώς έβαζα τα παππούτσια μου.
"Τι έκανα;"ρώτησε.
"Μου κάνεις και τον ανήξερο ρε;"είπα. "ΠΡΙΝ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΚΗΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑ!"φώναξα.
"Ρε μωρό μου, ηρεμ-"είπε αλλά τον διέκοψα.
"Σκάσε. Δεν είχες κάνενα δικαίωμα να μου φερθείς έτσι επειδή θα πήγαινα Θεσσαλονίκη και ξαφνικά μου λες ότι θες να πας στη Κέρκυρα."είπα και πήγα προς την πόρτα. "Τι να σου πω ρε αγόρι μου; Τι να σου πω; Ότι και να σου πω είναι λίγο!"είπα και κοπάνησα την πόρτα πίσω μου.
Άρχισα να περπατάω στους δρόμους. "Που να πάω τωρα;"ρώτησα τον εαυτό μου. "Παραλία, θα πάω να σκεφτώ εκεί.."είπα και άρχισα να προχοράω στην άκρη του δρόμου με το χλιαρό αεράκι να με χτυπάει στο πρόσωπο.
-Χρυσάνθη-
"Μα βρε κορίτσι μου, ηρέμησε."έλεγε και ξαναέλεγε η μάνα μου συνέχεια.
"Τι να ηρεμήσω; Αφού σου εξήγησα, εσύ τι θα έκανες στη θέση μου;"την ρώτησα κλαίγοντας. Δεν απάντησε. "Μαμά σε παρακαλώ, θέλω να μείνω μόνη.."είπα και με κοίταξε θλιμμένα. Σηκώθηκε και έφυγε.
Γιατί σε εμένα όλα αυτά; Γιατί; Τι λάθος έκανα; Εγώ απλώς θέλω να περάσω ψυχολογία στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο. Τόσο κακό είναι;
----
Χέεευυ!..Ομγ, πολλοί τσακωμοί τελευταία ή είναι η ιδέα μου;.-. Παιδιά, ειλικρινά αν θέλετε να βρίσετε, βρίστε, μόνο μην με σκοτώσετε γιατί είμαι too young ρε παιδί μου χΔ:')(γιώτα για σένα πάει αυτό περισσότερο>.<)
Πφφ..πάντως ο Σταύρος είχε κάποια δικαιολογία αλλά ο Κωνσταντίνος, το άθλιο το γουρούνι; πφφφ:'(
Τέεελος πάντων!:3
Κάντε υπομονή μέχρι το επόμενο!(αν και δεν νομίζω να αργήσει χδ χοχο)
Μέχρι τόοτεε.(που δεν με βλέπω να ζω μετά από αυτό)...*ΦΙΛΙΑ*ντονατσάκια μουυ❤
-Ροδ:3'