Κεφάλαιο 42ο
"Έτοιμη;"φώναξε ο Μάριος από το μπάνιο.
"Ναιι."είπα και βγήκε έξω.
Με σκάναρε από πάνω μέχρι κάτω και με πλησίασε. Μου έπιασε το χέρι και με έκανε τρεις σβούρες. "Πωπω μια γυναίκα που συνοδεύω εγώ σήμερα."είπε και γέλασα. "Λοιπόν πάμε;"ρώτησε και έγνεψα.
"Μαμά, φεύγουμε!"φώναξα καθώς είχαμε φτάσει στην πόρτα.
"Να προσέχετε!"φώναξε από την κουζίνα και βγήκαμε έξω από το σπίτι.
"Που θα πάμε;"ρώτησα.
"Θα σου δώσω οδηγίες."είπε καθώς έβαζα την ζώνη μου.
(..)
"Να εδώ ευθεία είναι."είπε. Πάρκαρα λίγο πιο πίσω και βγήκαμε από το αυτοκίνητο. Προχωρήσαμε ως την πόρτα και δείξαμε στο κουστουμάτο μεγαλόσωμο άντρα τις ταυτότητές μας και μπήκαμε στο μικρό μπαράκι μέσα. Κάτσαμε μέσα-μέσα. Εκεί κοντά είχε μια μικρή σκηνή με ένα σκαμπό και ένα μικρόφωνο.
"Έχει ζωντανή μουσική;"τον ρώτησα.
"Έτσι έχω ακούσει."απάντησε.
"Ρε, λίγο νωρίς δεν είναι για μπαράκι;"είπα.
"Έλα μωρέ τώρα!"είπε.
"Εσύ που το έμαθες αυτό το μαγαζί; Δεν το έχω ξαναδεί εγώ, μάλλον τώρα τα τελευταία χρόνια θα άνοιξε."είπα κοιτώντας γύρω-γύρω για να το παρατηρήσω καλύτερα.
"Εε να μωρέ, το άκουγα και από κάποιους φίλους μου από την Θεσσαλονίκη που έχουν έρθει εδώ και είπα να το δω και εγώ."είπε τρίβοντας τον σβέρκο του.
"Μάλιστα.."είπα και τον κοίταξα περιέργα ενώ εκείνος κοιτούσε από πίσω μου.
Η μουσική άρχισε να παίζει.
"Πόσες βραδιές σε αναζητώ δεν έπαψα ποτέ να σε σκέφτομαι, να λέω για σένα νε, πως και αν σε έχασα, δεν σε ξέχασα καρδιάς κομμάτι μου γέλιο και δάκρυ μου..
Δεν χωρίζουν οι καρδιές, δεν ξεχνιούνται οι στιγμές, δεν σβήνει έτσι μια ζωή που περάσαμε μαζί, θα είναι ψέμα αν σου πω ότι πια δεν σαγαπώ θα ζεις στο αίμα μου, αρχή και τέρμα μου..
Είναι στιγμές που νοσταλγώ τις νύχτες αγκαλιά που μεθούσαμε και όλα τα ζούσαμε, δεν ξεπέρασα όσα πέρασα καρδιάς κομμάτι μου, γέλιο και δάκρυ μου..
Δεν χωρίζουν οι καρδιές, δεν ξεχνιούνται οι στιγμές, δεν σβήνει έτσι μια ζωή που περάσαμε μαζί, θα είναι ψέμα αν σου πω ότι πια δεν σαγαπώ, θα ζεις στο αίμα μου αρχή και τέρμα μου..×4"
Κοίταξα τον κύριο που τραγουδούσε. Μου κάνετε πλάκα έτσι δεν είναι; Μα..πως..
"Εεπ, τι λέει;"ρώτησε κάποιος απο πίσω μου.
"Γεια σου Μαρία!"χαιρέτισε ο Μάριος.
"Γνωρίζεστε;"τους ρώτησα.
"Τι νόμιζες κορίτσι μου; Ή Μαρία δεν πέρασε ποτέ από Θεσσαλονίκη;"είπε ο Κωνσταντίνος με μια λεπτή φωνή σε στυλ ντίβας και έκανε πίσω το κεφάλι σαν να τινάζει τα μαλλιά του.
Γέλασα και η Μαρία τον χτύπησε στο μπράτσο. "Αι ρε που με κοροϊδεύεις και από πάνω!"του είπε και γελάσαμε.
"Γειά σας."είπε μια φωνή από πίσω μας.
Γύρισα και τον κοίταξα. Οι υπόλοιποι έπεσαν απάνω του για να τον συγχαρούν για την ερμηνεία. Εγώ και ο Μάριος είχαμε μείνει ακόμα καθισμένοι στο τραπέζι. Μετά από λίγο σηκώθηκα και τον παρατήρησα. Θεέ μου, πόσο πιο όμορφος πια;
Τα μπλε του μάτια με μαγνητίζουν ακόμα και σήμερα. 7 χρόνια αργότερα. Βασικά ποτέ δεν τα ξέχασα, γιατί μπόρεσα;
Δεν ξέρω πόση ώρα κοιτιόμασταν. "Ήσουν υπέροχος."είπα ντροπαλά.
"Σε ευχαριστώ."είπε και μου χαμογέλασε.
Όχι,όχι αυτό τώρα γιατί μου το κάνεις;
"Φίλε ήσουν και γαμώ."είπε και ο Μάριος σηκώνοντας το ποτήρι του. Τον ευχαρίστησε και καθίσαμε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι.
"Δεν θα πεις κι άλλο;"ρώτησα.
"Ήταν το τελευταίο μου."είπε κάπως κουρασμένος.
Μιλούσαν για ώρα αλλά εγώ δεν συμμετείχα. Ήμουν στον κόσμο μου. Άρχισα να πίνω και να πίνω.
Δεν ξέρω πως αλλά ξαφνικά βρέθηκα στην πίστα να χορεύω. Με κάποιον. Ούτε και εγώ δεν ξέρω. Τα χέρια του έκαναν βόλτες στο κορμί μου και εγώ τον άφηνα. Μετά από λίγο δεν τον ένιωσα πίσω μου και γύρισα. Τον είδα πεσμένο κάτω και από πάνω του, τον Σταύρο να του δίνει μπουνιές.
"Σταύρο, σταμάτα."είπα αλλά δεν με άκουσε. Τα αγόρια προσπαθούσαν να τους χωρίσουν ενώ η Μαρία και η Ελένη με πήγαιναν στην τουαλέτα.
Έσκυψα πάνω από την λεκάνη και έκανα εμετό. "Αχ ρε Χρυσ."έλεγε η Μαρία και μου κρατούσε τα μαλλιά μου πίσω, ενώ η Ελένη με χάιδευε στοργικά στην πλάτη.
Μετά από λίγο σηκώθηκα και πήγα στον νιπτήρα και στηρίχτηκα. Η πόρτα άνοιξε. "Φεύγουμε τώρα."φώναξε μια αντρική φωνή. Με πλησίασε και με πήρε σε στυλ νύφης. "Είμαι εδώ μικρή μου."είπε.
Και τότε κατάλαβα. "Σταύρο.."ψέλλισα και μετά σκοτάδι.
(..)
"Που..που είμαι;"ρώτησα και σηκώθηκα λίγο.
"Εδώ είμαι, έγινε κάτι; Είσαι καλά;"με ρώτησε.
"Όχι εντάξει είμαι."απάντησα και παρατήρησα τον χώρο. "Σπίτι σου είμαι;"ρώτησα. Μου χαμογέλασε. Ξαναξάπλωσα πάλι πίσω. "Μπορείς να κοιμηθείς μαζί μου;"ρώτησα.
"Γιατί;"ρώτησε χαμογελώντας.
"Γιατί..θέλω αγκαλιά."είπα ντροπαλά.
Έβγαλε τα ρούχα του και έμεινε με το μποξεράκι. Καλέ πόσο καιρό είχα να θαυμάσω αυτό το σώμα; Δάγκωσα το κάτω χείλος μου. Ξάπλωσε δίπλα μου και με πήρε αγκαλιά.
"Καληνύχτα μικρή μου."είπε.
"Καληνύχτα."είπα και κοιμήθηκα. Έτσι απλά μέσα στην αγκαλιά του. Ήρεμη, μετά από 7 χρόνια. Πόσο μου έλειψε..
----
Εππππ:3 τι κάνετε;; Ορίστε βρε! Δεν χαρήκατε έστω και λίγο; Ναι μωρέεε:3 χοχοχο
Ορίστε!Δεν θα με σκοτώσετε τώρα..έτσι;;
Άιντε!Μέχρι το επόμενοο..*ΦΙΛΙΑ*ντονατσάκια μου!♡♥..
-Ροδ:3'