Κεφάλαιο 41ο
(Ανακοίνωσηηη: Λοιπόν παιζάκια μου γλυκά και καλά, την ιστορία απλώς την προχώρησα κάποια χρόνια μετά γιατί δεν έγινε και κάτι ΤΟ ΤΡΟΜΕΡΟ:3 οπότε είναι ΟΛΑ τα ίδια. Τα 5 παιδιά στην Αθήνα στις δουλειές τους, η Μαρία τελείωσε με τις σπουδές. Η Χρυσ είναι ακόμα Θεσσαλονίκη και έχει τελειώσει και εκείνη και αποφασίζει να εγκατασταθεί εκεί μόνιμα και ανοίγει δικό της γραφείο. Με τον Μάριο είναι φίλοι. Η Μαρία μαθαίνει τα νέα της μέσω εκείνου. Η Ελένη και ο Γιάννης δουλεύουν στο εμπορικό στο μαγαζί της θείας Στέλλας. Η κ.Στέλλα μένει κλεισμένη στο σπίτι για προσωπικούς λόγους. Ο Σταύρος με τον Κωνσταντίνο δουλεύουν σε μπαρ, καφετέριες κλπ. Η Μαρία ανοίγει Ιατρείο. Η σχέση Κωνσταντίνου-Μαρίας όπως και Ελένης-Γιάννης είναι μια χαρά..μόνο ο Σταύρος και η Χρυσ είναι κατά διαόλου, μιας και από εκείνη την ημέρα δεν ξαναμίλησαν ξανά..)
-Χρυσάνθη-
Πατάω το κουμπί στο τηλέφωνο για να καλέσω την γραμματέα μου. "Κατερίνα σε παρακαλώ, πόσα ραντεβού έχω ακόμα μέχρι τις 2 το μεσημέρι;"την ρώτησα.
"Έχετε ακόμα 3 κυρία Δημητράκου."απάντησε.
"Εντάξει σε ευχαριστώ."είπα.
"Κυρία Δημητράκου, είναι εδώ ο κ.Πολίτης. Να τον αφήσω να περάσει;"ρώτησε.
"Ναι, άφησέ τον."απάντησα.
Η πόρτα άνοιξε αμέσως. "Καλημέρα όμορφη κυρία μου."είπε χαμογελαστός.
Γέλασα."Μάριε είναι μεσημέρι."είπα.
"Εε, τότε καλησπέρα!"είπε.
"Καλησπέρα κύριέ μου."είπα και γέλασε.
"Ρε Μάριε τόσες φορές σου έχω πει ότι από την στιγμή που είσαι απέναντι καιι φίλος μου, δεν χρειάζεται να ρωτάς την γραμματέα μου για να μπεις μέσα!"είπα. Ήθελε να πει κάτι αλλά τον διέκοψα. "Και φυσικά από την στιγμή που θα σου πει η Κατερίνα ότι ΔΕΝ έχω ραντεβού."τελείωσα.
"Μάλιστα.."είπε.
"Έλα έχω σε λίγο ραντεβού λέγε τι θες."του είπα βιαστικά.
"Αλήθεια; Εγώ έχω τελειώσει."είπε.
"Χμμ, μάλλον έγω είμαι καλύτερη από εσένα."είπα και χαμογέλασα αθώα.
Με αγριοκοίταξε. "Το παραλείπω αυτό."είπε και γέλασα.
"Ρε ξέρεις τι θα ήθελα να μου κάνεις σαν χάρη;"με ρώτησε.
"Επειδή με έχεις στηρίξει εδώ και 7 χρόνια, άντε να στην κάνω."είπα και χαμογέλασε.
"Ωραία, άρα ότι και αν σου ζητήσω, η απάντηση θα είναι θετική σωστά;"είπε και έγνεψα. "Ωραίαα..θέλω να πάμε στην Αθήνα και να με ξεναγήσεις εσύ αυτή τη φορά."ζήτησε.
Ξεροκατάπια. Στην Αθήνα; Μετά από 7 χρόνια;..
-Μαρία-
"Παιδιάααα θα έερθειιι!"αναφώνησα και έτρεχα πέρα δώθε σαν μικρό παιδί που του πήραν γλειφιτζούρι.
"Ηρέμησε μωρή τρελή!"φώναξε η Ελένη και με έκανε να σταματήσω.
"Δεν πρέπει να το μάθει ο Σταύρος όμως!"είπε ο Γιάννης.
"Παιδιά, συμφωνώ! Θα μπορούσες να πεις σε αυτόν που την προσέχει, σε αυτόν τον Μάριο να την φέρει στο μπαρ που θα παίζει σήμερα ο Σταύρος."πέταξε ο Κωνσταντίνος.
"Ωω, τέλεια ιδέα! Και να είναι και καλά τυχαίο αλλά να βρεθούν αφού εμείς το έχουμε κανονίσει."είπε η Ελένη ενθουσιασμένη.
Την χειροκρότησα. "Μπράβο Ελένη! Είσαι πολύ έξυπνη."της είπα. Σήκωσε το χέρι της και μου έδειξε το μεσαίο της δάχτυλο χαμογελώντας αθώα. "Ναιι και εγώ σαγαπάω φιλενάδα!"είπα και γελάσαμε.
-Χρυσάνθη-
"Ωραία και τώρα τι βάζεις στις βαλίτσες μέσα;"μονολόγισα κοιτώντας την μεγάλη ντουλάπα μου.
"Έτοιμη;"φώναξε ο Μάριος από έξω.
"Ναι τώρα βγαίνω."φώναξα και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε.
Μπήκε μέσα και η ματιά του έπεσε απάνω στην άδεια βαλίτσα μου, στο κρεβάτι, και μετά σε εμένα και στη ντουλάπα. "Όταν είπες 'ναι τώρα βγαίνω' εννοούσες σε λίγα λεπτά ή μεθαύριο;"είπε ειρωνικά και έκατσε στο κρεβάτι.
"Ρε Μάριε δεν ξέρω τι να βάλω μέσα!"είπα.
"Έλα ρε παιδάκι μου, μία εβδομάδα θα κάτσουμε εκεί πέρα. Άντε τελείωνε!"είπε.
(..)
"Φτάνουμε;"ρώτησε για 6.390.272η φορά μέσα σε 3 ώρες.
"Μάριε, έτσι και το ξαναπείς ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ αυτό δεν ξέρω και εγώ τι είμαι ικανή να κάνω. Έχουμε ακόμα κανά 2ωρο, οπότε βάλε την πλάτη σου πίσω στο γαμοκάθισμα και μην ξαναμιλήσεις για το υπόλοιπο της διαδρομής!"του φώναξα και ανέβασα την ταχύτητα.
"Αυταρχική."μουρμούρισε αλλά τον άκουσα.
"Τι είπες;"τον ρώτησα θυμωμένη.
"Τίποτα, κυρία!"φώναξε και έκλεισε το στόμα μου με το χέρι του σαν φερμουάρ μιας τσάντας.
(..)
"Βγες."είπα και το κάναμε και οι 2.
"Αυτό εδώ είναι το σπίτι σου;"ρώτησε καθώς έβγαζα την βαλίτσα από το πορτ-μπαγκαζ.
"Ναι."απάντησα μονολέκτικα.
Με δυό βήματα βρεθήκαμε στην εξώπορτα. Χτύπησα το κουδούνι. Είχα έρθει απρόσκλητη, δεν ήθελα να ανοίξω την πόρτα με τα κλειδιά μου.
Εκείνη άνοιξε. Μπροστά εμφανίστηκε η κ.Κατερίνα, ναι η μητέρα μου.
"Παιδί μου;"είπε και βούρκωσε.
"Γεια σου μαμά."χαμογέλασα αδύναμα και με αγκάλιασε.
"Ωω Χρυσάνθη, πόσο μου έλειψες."είπε με λυγμούς.
"Είμαι εδώ, είμαι εδώ τώρα."είπα και την έσφιξα περισσότερο.
"Ελάτε, ελάτε μέσα."είπε και μπήκαμε μέσα. Το σπίτι ήταν ίδιο και η μητέρα μου ήταν μόνη της πλέον.
"Μαμά, από εδώ ο Μάριος. Τον θυμάσαι; Το αγόρι στο ασανσέρ; Εκείνη την ημέρα που πήγαμε για το σπίτι;"της είπα και το πρόσωπό της φωτίστηκε.
"Χαίρομαι αγόρι μου, λέγε με Κατερίνα, άσε το κυρία. Δεν γέρασα ακόμα!"είπε και γελάσαμε.
"Και εγώ χάρηκα..Κατερίνα."είπε.
"Τα παιδιά; Τι κάνουν;"την ρώτησα.
"Καλά είναι, περνάνε από εδώ και μου κάνουν παρέα."είπε και το κινητό του Μάριου χτύπησε. Μήνυμα. Το διάβασε αλλά δεν απάντησε. Ήθελα να ήξερα με ποιον μιλάει..
"Θέλετε να σας φέρω κάτι; Να φάτε;"ρώτησε η μαμά.
"Όχι μητέρα, θα πάμε απάνω να τακτοποιηθούμε."είπα και έγνεψε.
Ανεβήκαμε τα σκαλιά και μπήκαμε στο δωμάτιό μου. Αναγκαστικά θα κοιμόταν μαζί μου. Ακούμπησα την βαλίτσα δίπλα από την καρέκλα του γραφείου και θυμήθηκα τις καλές παλιές στιγμές εδώ μέσα.
"Να σου πω..θες να πάμε σε κανά κλαμπ;"ρώτησε.
Γύρισα την προσοχή μου σε εκείνον. "Ναι φυσικά, ξέρω πολλά."είπα.
"Ωραία γιατί θέλω να με πας σε ένα συγκεκριμένο γιατί έχω ακούσει έτσι γενικά ότι είναι καλό."είπε.
"Ποιο;"ρώτησα.
"Θα σου πω. Ετοιμάσου θα βγούμε απόψε κιόλας."είπε. Πήρε ρούχα από το σάκο του και κλείστηκε στο μπάνιο.
"Καλά.."απάντησα και άρχισα να ψάχνω ρούχα.
-----
Εππ εππ! Ορίστε και άλλο κεφάλαιο σήμερα επειδή εχθές δεν σας έβαλα και στεναχωρήθηκα, χοχοχο.
Άρααααα πως λέτε να το πάρει η Χρυσ όταν δει τον Σταύρο..ή και το αντίθετο;
Για πείιτεε!
Μέχρι το επόμενο..*ΦΙΛΙΑ*ντονατσάκια μου.<3
-Ροδ:3'