Κεφάλαιο 40ο
-Χρυσάνθη-
Οκοκκ δεν λέω! Μια χαρά παιδί ο Μάριος αλλά μέχρι εκεί ρε παιδάκι μου..δεεν, δεεν μου βγαίνει να κάνω κάτι μαζί του. Με ξενάγησε και στην Θεσσαλονίκη, δεν λέω αλλά..πφφ.
Παίρνω το κινητό μου και πατάω στις επαφές. "Μαρία;"είπα.
"Γεια σου βρε, μπουμπού! Πως τα περνάς Θεσσαλονίκη;"είπε.
"Μια χαρά, εσύ εκεί κάτω στην Κρήτη;"ρώτησα.
"Μωρέ, δεν πήγα τελικά. Πήρα μια μεταγραφή, δεν ξέρω και γώ τι στο καλό είναι και θα σπουδάσω αθήνα."απάντησε.
"Αα μάλιστα." είπα.
"Ναι ρε Χρυσ, και μόνο εσύ λείπεις!"μπορούσα να ακούσω τον παραπονιάρικο τόνο στην φωνή της.
"Μαρία μου έτσι είναι αυτά..τι κάνουν οι υπόλοιποι;"είπα.
"Καλά είναι όλοι.."είπε αλλά ήξερα ότι κάτι δεν συνέβαινε καλά.
"Μμ..καλά."είπα.
"Λοιπόν αγάπη, σε κλείνω γιατί θα βγούμε, θα παμε σε καφετέρια!Αντίο."είπε.
"Εντάξει, δώσε χαιρετίσματα σε όλους! Φιλάκια, αντίο."είπα και το κλείσαμε.
Κάθισα για λίγο στο σαλόνι. Και σκεφτόμουν. Βασικά ΤΟΝ σκεφτόμουν. Τι άλλο να σκεφτώ δηλαδή; Η σχολή θα ξεκινούσε Οκτώβρη και τώρα είναι Σεπτέμβρης. Πως να είναι ο Σταύρος; Να έχει αλλάξει; Να έχει βρει καμιά κοπέλα; πφφφ χιλιάδες ερωτήσεις και το κουδούνι με διέκοψε από αυτές. "Αναθεματισμένο κουδούνι!"αναφώνησα χαμηλόφωνα.
Σηκώθηκα με σκυμμένο το κεφάλι και πήγα προς την πόρτα. Την άνοιξα και κοίταξα τον απρόσμενο επισκέπτη. "Στ..Σταύρο;"τον κοιτούσα έκπληκτη.
"Να περάσω;"ρώτησε.
Έκανα δειλά βήματα προς τα πίσω και άνοιξα την πόρτα περισσότερο.
Μπήκε μεσα και έκατσε στον καναπέ. Έκατσα και εγώ απέναντί του.
"Τι έγινε;"τον ρώτησα αδιάφορα.
"Θα μπω κατευθείαν στο θέμα, λοιπόον."άρχισε και ξεφύσηξε. "Θέλω να με ακούσεις και δεν θέλω να με διακόψεις για κανέναν λόγο."είπε έγνεψα καταφατικά. "Χρυσάνθη, σου είπα ψέμματα."τον κοίταξα παραξενεμένη. "Δεν ήθελα να χωρίσουμε επειδή ήθελες να έρθεις εδώ, βασικά δεν ήθελα να χωρίσουμε καν! Απλώς μέρες πριν σου το πω, μου είχε έρθει ένα μήνυμα από κάποιον που ούτε και εγώ δεν ξέρω. Έλεγε απλώς να σε αφήσω γιατί θα σε χτυπήσουν και τέτοια."κατέβασε το κεφάλι του. "Νόμιζα πως αν έκανα ότι ήθελαν θα ήσουν ασφαλής αλλά εγώ είμαι στεναχωρημένος και ηλίθιος που σε άφησα. Σε παρακαλώ Χρυσ.."τελείωσε και έβαλε το πρόσωπό του μέσα στα χέρια του.
Won't you stay with me? 'Cause you're all I need.
Σηκώθηκα και κάθισα στο πάτωμα, στα γόνατά μου. Έβαλα τα χέρια μου στα δικά του και τα έβγαλα από το πρόσωπό του.
"Σταύρο; Ειλικρινά δεν ξέρω..δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Δεν ξέρω τι να πιστέψω και τι όχι."απάντησα και δάγκωσα το κάτω χείλος μου νευρικά.
Με κοίταξε. "Χρυσ, σε παρακαλώ μείνει δίπλα μου."
Oh, won't you stay with me? 'Cause you're all I need..
"Σταύρο.."πήγα να πω όμως δεν πρόλαβα. Τα χείλη του προσγειώθηκαν στα δικά μου.
Θεέ μου είχα τόσο καιρό να τον φιλήσω. Αφέθηκα. Τα χείλη του με μεθούσαν. Μετά από λίγο εκείνος έσπασε το φιλί μας και ένωσε τα κούτελά μας.
"Θα σε αφήσω να σκεφτείς, όσο χρειαστείς όσο θέλεις."είπε και έκλεισε τα μάτια του. "Σε αγαπάω μωρό μου."είπε.
Ήθελα να του πω το ίδιο όμως δεν πρόλαβα. Η πόρτα άνοιξε.
"Χρυσάνθη;"ρώτησε κάποιος.
Εεε όχι σήμερα, αυτό πάει πολύ!
Ο Σταύρος σηκώθηκε αργά και τον κοίταξε.
"Μάριε, τι θέλεις εδώ;"ρώτησα μέσα από τα δόντια μου.
"Απλώς πέρασα να δω πως είσαι."είπε και κοίταξε τον Σταύρο. "Μάριος."του έτεινε το χέρι του.
"Σταύρος."απάντησε και έδωσαν τα χέρια.
Μάλλον να τον έσφιγγε ο Σταύρος γιατί είδα ένα μικρό μορφασμό πόνου από τον Μάριο.
"Εγώ λέω να φεύγω."είπε μετά από λίγο. "Μάλλον έχεις ήδη σκεφτεί."είπε χαμηλόφωνα κοιτάζοντας τον Μάριο.
Δεν πρόλαβα να απαντήσω. Η πόρτα έκλεισε και έμεινα να την κοιτάω.
Εντάξει όμως, δεν είναι και να βρίσεις τον Μάριο τώρα; Δηλαδή ΠΩΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΕΤΣΙ; μόνο με μια φόρμα; έλεος ρε αγόρι μου και εσύ!
"Καλά ρε πως κυκλοφορείς έτσι;"του φωνάζω και τον δείχνω με το χέρι μου.
"Γιατί, δεν σου αρέσω;"ρωτάει ειρωνικά και με πλησιάζει αλλά τον σταματάω με το χέρι μου.
"Το βλέπεις αυτό;"του δείχνω την παλάμη μου. "Αν σου χώσω καμιά ανάποδη θα σου πω εγώ!"είπα.
Τον έσπρωξα στο πλάι και έπεσε στον καναπέ. Πήγα προς την κουζίνα και ήπια λίγο νερό.
"Μπορείς να μου πεις τώρα τι έπαθες;"με ρωτάει.
Τον κοίταξα. "Έχεις δει πως στο διάολο κλυκλοφορείς μόνο με μια φόρμα; Ή το πως μπαίνεις έτσι μέσα λες και είναι το δικό σου σπίτι χωρίς να χτυπήσεις; Ή το ότι εδώ πέρα ήταν ο έρωτας της ζωής μου και βλέποντάς σε κατάλαβε ότι δεν τον θέλω και έχω προχωρήσει;"είπα και τα δάκρυα έτρεχαν.
"Χρυσάνθη εγώ δεν.."είπε αλλά σταμάτησε και με πήρε αγκαλιά. "Συγνώμη."είπε μόνο.
"Θέλω, θέλω να ξαπλώσω."είπα μέσα από τους λυγμούς μου.
Why am I so emotional? No, it's not a good look, gain some self-control.
"Έλα πάμε."είπε και μπήκαμε στο δωμάτιό μου. Με ακούμπησε μαλακά στο κρεβάτι και άπλωσε το πάπλωμα από πάνω μου.
Πήγε να φύγει αλλά τον άρπαξα από το χέρι. "Σε παρακαλώ μείνε εδώ, μαζί μου, δίπλα μου. Ξάπλωσε, να κοιμηθούμε και πάρε με αγκαλιά, για λίγο, έστω και φιλικά."τον παρακαλούσα.
But you can lay with me so it doesn't hurt..
"Χρυσάνθη, αρκετά προβλήματα σου δημιούργησα, δεν θέλω κι άλλα."είπε και μου χάιδεψε τα μαλλιά.
"Μια φορά, σε έχω ανάγκη."είπα.
Έμεινε σκεπτικός. "Ενταξει, αλλά πάντα φιλικά."είπε και ξάπλωσε.
"Πάντα φιλικά."είπα και με πήρε αγκαλιά.
Τα μάτια μου βάρυναν και παραδόθησα στον ύπνο.
Ooh won't you stay with me? 'Cause you're all I need. This ain't love it's clear to see, but darling stay with me.
-Σταύρος-
"Την έχασα ρε παιδιά, την έχασα ρε γαμώτο."είπα και έτριβα τους κροτάφους με τα δάχτυλά μου για να ηρεμήσω.
Και ναι, ήμουν πίσω Αθήνα. Θα την άφηνα να είναι με εκείνον. Δεν θα έμπαινα ανάμεσά τους. Όσο κι αν την θέλω, εκείνη προχώρησε και μου αρκεί να είναι χαρούμενη!
"Τι εννοείς ρε μαλάκα;"ρώτησε ο Κωνσταντίνος.
"Βρήκε άλλον."απάντησα.
"Τιι; Όχι ρε, αν ήταν τόσο καιρό θα μου το έλεγε. Εμείς δεν έχουμε μυστικά. Άλλωστε έχω βάλει και κάποιον να την προσέχει."είπε η Μαρία ενοχλημένη.
Ανασήκωσα τους ώμους. "Δεν πειράζει. Αφού είναι χαρούμενη άστην."είπα και κοίταξα αλλού.
"Ποιον έβαλες να την προσέχει;"ρώτησε ο Κωνσταντίνος.
"Έναν φίλο εκεί απάνω."του απάντησε. "Τι νόμιζες αγόρι μου; Εμείς δεν έχουμε περάσει από Θεσσαλονίκη;"είπε σε στυλ ντίβας και τίναξε τα μαλλιά της.
Εε δεν γινόταν να μην γελάσεις.
-Μαρία-
"Πάω να κάνω ένα τηλεφώνημα."είπα και σηκώθηκα.
Περπάτησα ως την κουζίνα. Καλά τόσο μαλάκας; Μια χάρη του ζήτησα να κάνει. Να την προσέχει από τους άλλους και εκείνος σκατά τα έκανε.
Του τηλεφωνώ αλλά δεν απαντάει. Που είναι;
"Παρακαλώ;"είπε.
"Ξύπνα ρε βόδι, το τηλέφωνο ΔΕΝ το ακούς;"του επιτέθηκα.
"Σόρρυ ρε Μαρία, κοιμόμουν."απολογήθηκε.
"Και γενικά κοιμάσαι εσύ..ρε ηλίθιε, δεν σου είπα να την προσέχεις; Πάρτα ηλίθιε, σκατά τα έκανες. Ήξερες ρε ότι η Χρυσ βρήκε άλλον;"του είπα.
"Αυτό δεν γίνεται γιατί είμαι όλη την ώρα μαζί της!"είπε.
"Και πως τότε ο Σταύρος, μας είπε ότι είναι με άλλον; Γκαβός δεν είναι ο άνθρωπος..ακόμα δηλαδή."ειρωνεύτηκα.
"Δεν ξέρω γιατί ο Σταύ-..περίμενε. Σταύρος; Αυτός ήταν; Όχι ρε γαμώτο."αναφώνησε.
Εε τότε κατάλαβα τι έπαιζε. "Εσένα εννοούσε ρε;"τον ρώτησα.
"Ναι."απάντησε.
"Την κάτσαμε."του είπα. "Πες μου πως εμφανίστηκες μόνο με την φόρμα."δεν απάντησε. "Μπράβο ρε Μάριε, τι να σου πω δηλαδή!"είπα χαμηλόφωνα αλλά ήθελα να ουρλιάξω.
"Σόρρυ ρε!"είπε.
"Τέλος πάντων.."είπα. "Γιατί μιλάς σιγανά όλη την ώρα;"ρώτησα.
"Γιατί κοιμάται δίπλα μου."απάντησε και γούρλωσα τα μάτια μου. "Όχι Μαρία, δεν το κάναμε, ηρέμησε."είπε και χαλάρωσα. "Απλώς μου το ζήτησε επειδή δεν ήταν καλά και έκλαιγε μόλις έφυγε αυτός ο Σταύρος."είπε.
"Καλά, εντάξει. Συνέχισε να είσαι κοντά της και θα τα πούμε. Άντε γεια."είπα.
"Αντίο."είπε και το κλείσαμε.
----
Εντάξει, εντάξει ξέρω ότι εχθές Σάββατο δεν ανέβασα αλλά το κάνω τώρα!:)❤✌
Λοιπόοον; Τι έχετε να πείτε για όολα αυτάα;
Άιντε:3 Μέχρι το επόμενο..*ΦΙΛΙΑ*ντονατσάκια μου!<3
-Ροδ:3'