CHAPTER 14...
Мягмар гариг...
Өдрийн хоол болон,би эхний цагийн тухай бодож байлаа.Сэүн над руу ганц ч удаа хараагүй.Тэр өнгөрсөн шөнийн тухай надад уурлачихсан юм болов уу? тэр надаас түүний бэйсболын бэлтгэлийг үзэх үү гэж асуухад би үнэхээр их гайхсан.Мэдээж,би явж чадахгүй гэж хэлсэн,миний хэлсэн зүйлийг тэр мэдсэн.Бид нууц байгаа гэх гэсэн юм.Хэн ч бидний хийсэн муу зүйлийн талаар мэдэхгүй...тэд болохгүй чадахгүй.Би бид одоо байгаасаа илүү хамтдаа байхыг тулд юу ч хамаагүй хийхийг л хүссэн юм.Мэдээж би хийж байгаа зүйлээ хүсээгүй л дээ гэхдээ Сэүн одоо Нахитай байгаа шүү дээ.Нахигээс илүү намайг сонгохгүй гэдгийг би мэдсэн...Сэүн зүгээр чадахгүй.Энэ сургууль Нахи болоод түүний гэр бүл.Сэүн бид хоёрын юу хийсэн талаар хүмүүс нэг л удаа олж мэдээд сүйтгэх тэр үгсийг би төсөөлж байна.
Янхан,банзал
Энэ үгсээс би өвчин мэдэрч байлаа.Энэ ганцхан секунд байсан ч Сэүнтэй байхгүй байхаас илүү их өвдөнө.Одооноос нууцлах гэдэг бидний хийж чадах зүйл.Магадгүй би түүний бэлтгэл рүү явах хэрэгтэй юм болов уу? миний бодож байгаа зүйлс дахиад л Сэүнийг санахад хүргэх нь тэр.Гэхдээ тэр надад уурласан байгаа...
Хэрвээ хүмүүс над руу харвал яах вэ? тэд надаас асуулт асуух болов уу? яагаад намайг тэнд байгааг асуух болов уу? би тэнд байдаг хэн юм бэ? би юуны тулд тэнд байгаа юм? би явж чадахгүй,Сэүнд би хэрэггүй гэж хэмээн өөртөө хэллээ.Өдрийн хоолны цаг дуугаран,би Сэүнтэй яаж явах талаар хариултаа орхихоор шийдлээ.Би хогоо хаяад анги руугаа явав.4 цагийн хичээл болон Сэүн дахиад л над руу харсангүй.Бяцхан харц ч биш...юу ч биш.Миний муу зам руу чангаа эхлэлээ.Дараа нь хонх дуугаран тэрээр намайг өвдөлтэй орхин...найзуудтайгаа гаран явлаа.Би гэртээ ирээд хөнгөн зууш аваад гэрийн даалгавараа хийхээр шийдэв.Өнөөдөр зүгээр л эрт унтахыг хүссэн юм.Би саяханаас үнэхээр ядраад зарим нэг хичээл дээрээ хүртэл дуг хийж байгаа.Хичээлээ эхлэхээр шийдэн дэвтэр номоо нээсэн ч миний оюун санаа Сэүн рүү явах хүртэл тийм ч удаан байсангүй.Цаг руу харвал 4:30 болж байлаа.Сэүний бэлтгэл орой 6 цаг хүртэл дуусахгүй.Тэрхүү хачин мэдрэмж надаас ер явсангүй.Би балаараа дэвтэр тоншиж бас Сэүний нэрийг сараачиж байв.Магадгүй би Сэүни бэлтгэлийг явж үзэх хэрэгтэй юм болов уу? Балаа доош шидээд хоолойтой цамц,богино өмд өмсөөд гутлынхаа үдээсийг үдээд Сэүнийг харахаар сургууль руу явлаа.
20 минутын дараа би бэйсболын талбайд очин хол байх задгай суудлын ард зогслоо.Сэүн талбайд гарсан байв,энэ давхцал?? тэрээр бөмбөгийг цохиод түрүүлэн гүйлээ.
-Сэүний талаас-
Миний хөдөлгөөн өнөөдөр гайхалтай байсангүй гэхдээ одоо ч бөмбөг цохиж байлаа.Би түрүүлэн гүйсээр Ханаг задгай суудлын ард зогсож байхыг харлаа.Би инээж орхих нь тэр.Тэр ирэхгүй гэж хэлсэн ч тэр ирчихэж.Би энэ тоглолтоос залхаж байна,дасгалжуулагч дахиад л намайг шаардаж байсан.Гэхдээ энэ ямар нэг шалтгаанаар намайг цухалдуулж байлаа.Надад битгий буруу өгөөрэй,тэр гайхалтай дасгалжуулагч гэхдээ надад өнөөдөр тэгэж санагдахгүй байна.Тийм болохоор л би улам цухалдаж байсан юм...Ханаг харах хүртэл.Хана богино өмд,хоолойтой цамцтай сайхан харагдаж байна.Би инээмсэглэлээ.Бид харц тулгаран гэнэт тэр эргэн явах нь тэр.Шууд л нүүрнээс минь инээмсэглэл алга болох нь тэр.Надад тэр хэрэгтэй байна.
Би завсарлагаа авах уулар хүсэн: дасгалжуулагчаа би өнөөдөр сайнгүй байна,би суулаа "орилох"
Энэ асуултнаас илүү мэдэгдэл болчихлоо.Тэр над руу эргэлзсэн байртай харсан ч тэр миний бие сайнгүй байгааг мэдлээ.Тэр зүгээр л толгой дохисон юм.Би Ханаг барихаар талбайгаас гүйн гарлаа.
Дасгалжуулагч: Тау чи гар хэмээн хэлэх дасгалжуулагчийн хоолойг сонслоо.
-Ханагийн талаас-
Сэүн бид хоёр харц тулгарахдаа би түүний инээмсэглэж байгааг харсан юм.Сэүн дараа нь тухай надаар тоглоно гэдгийг би мэднэ.Гэхдээ түүний үргэлж над руу инээмсэглэдэг.Би түүний инээмсэглэлэнд хайртай.Хэн нэгэн намайг харахаас өмнө би явахаар шийдсэн юм.Сургуулийн үүд рүү явах нууц замаараа явсаар талд нь ирэхэд дулаан хоёр гар араас минь бэлхүүсээр ороон намайг өргөх нь тэр.Зүрхийг минь хайлуулах энэ гарыг би үргэлж ашигладаг.Миний урууланд шууд л инээмсэглэл тодорлоо.Сэүн намайг эргэн тойрноор эргүүлсээр хүзүүнд минь нүүрээ наав.
Сэүн: би чамайг ирэхийг хүсээгүй л гэж бодсон "хүзүүнд минь бувтнах"
Би: би чамайг бэлтгэлээ хийх ёстой гэж бодсон
Сэүн намайг эргүүлэн харуулаад бидний нүүрэн дэх инээмсэглэл арилах хүртэл нэгнээ ширтэж байлаа.Түүний уруул минийхтэй нийлэх нь тэр.Сэүн өгзөгнөөс минь барин дээш өргөхөд би гараараа хүзүүгээр нь ороон хөлөөрөө бэлхүүсээр нь ороолоо.Би түүний үснээс зууран,Сэүн нэг гараараа хацарнаас минь барин бид үнсэлцсээр тэрээр хацрыг минь илж байв.Эцэст нь хоёр минутын дараа бид нэгнээсээ салан,бид нэгнийхээ нүдийг ширтэж байв.Бид духаа нийлүүлсээр Сэүн эрхий хуруугаараа хацрыг минь илж байв.
Би: эргээд явахгүй юм уу? "шивнэх"
Сэүн: үгүй ээ
Би: чи буцаад явах хэрэгтэй
Сэүн намайг чанга тэвэрсээр зүгээр л уулга алдлаа.Би түүнээс хөлөө авахад тэрээр намайг доош буулган бэлхүүснээс минь барив.
Би: яв
Сэүн: үгүй ээ
Би уруул дээр нь үнсээд: би чамайг өнөө орой хүлээж байя
Эдгээр үгс хэлэхэд хачин сонсогдсон ч бас сайхан санагдаж байлаа.Энгийн найз охин л энэ үгийг найз залуудаа хэлдэг.Энгийн-бид юу ч биш шдээ.
Сэүн: амлаж байна уу? "ёжтой инээмсэглэх"
Би: чи дахиж надад удаан уурлахгүй? "тоглох"
Сэүн: уурлах? "будилсан байртай харах"
Би: тийм ээ...тийм болохоор л чи өнөөдөр над руу хараагүй "сандрах бас ичих"
Сэүн инээн: тэгвэл анзаарчихсан юм уу?
Би түүн рүү харан сэтгэл уужирсан инээмсэглэл гаргасан ч тоглон: мэдээж,бие арзайлгам нүдтэй чинь хэн анзаарахгүй байх юм?
Сэүн инээн духан дээр үнсээд: би хэзээ ч чам руу харахаа болихгүй....бас чамайг анзаараагүй байхад чинь хийсэн юм аа
Энэ зүрхийг минь чичрүүлэн би: яв "хөнгөхөн түлхэх" тэд чамайг хүлээж байгаа...бас хэн нэгэн биднийг харчих нь
Сэүн: за яахав би явлаа гэхдээ чи намайг хүлээнэ гэж амласан шүү тэгээд би чамайг байсан ч байхгүй байсан ч би очно "ёжтой инээмсэглэх"
Би зүгээр л инээлээ.Сэүн хацар дээр минь үнсэн эргэн бэлтгэл рүүгээ яван би гэр рүүгээ явлаа.