Κεφάλαιο 26ο
-Χρυσάνθη-
"Ουφφ!" αναφώνησα και έπεσα ανάσκελα στο κρεβάτι του.
Γέλασε. "Και που το βρίσκεις το αστείο;" τον ρώτησα κοιτώντας το ταβάνι και προσπαθώντας να βρω την ανάσα μου.
"Ότι κουράστηκες." είπε
Τον κοίταξα. "Με δουλεύεις;" τον ρώτησα με σηκωμένο φρύδι. "Τόση ώρα χορεύαμε! Έχω ιδρώσει, κοίτα με!" είπα και με έδειξα.
"Θεέ μου,τι γκρίνια!" είπε σιγανά κοιτώντας το πάτωμα αλλά τον άκουσα.
"Και που είσαι ακόμα.." του είπα και γελάσαμε.
"Και τώρα τι κάνουμε;" ρώτησε και ξάπλωσε και εκείνος δίπλα μου ανάσκελα.
"Δεν ξέρω και βαριέμαι πολύ." είπα και τεντώθηκα λίγο.
"Χμμ επιτραπέζιο;" ρώτησε.
"Βαριέμαι να κάθομαι στο πάτωμα, άσε που θα πιαστώ!" είπα.
"Να κάτσουμε στον υπολογιστή;" ρώτησε.
"Δεν θέλω." είπα.
"Να φτιάξουμε κάτι;" ρώτησε.
"Βαριέμαι να μαγειρεύω." είπα.
"Να παίξουμε με πλαστελίνη;" ρώτησε.
"Θα κολλήσει στα χέρια και μπορεί να μυρίζει κιόλας μετά.." είπα.
"Τι γκρίνια Θεέ μου!" ξεφύσηξε αγανακτισμένος.
(..)
"3" είπα.
"5" είπε.
"6" είπα.
"Ντάμα." είπε.
"2" είπα.
"Ρήγας." είπε.
"10" είπα.
"8" είπε.
"9" είπα.
"Άσος." είπε.
"4" είπα.
Με κοίταξε. "Χα! Βαλές! Και *ΑΝΤΕ ΓΕΙΑΑ* Χρυσ." είπε και πανηγύρισε μόνος του.
Τον αγριοκοίταξα. "Δεν ξαναπαίζω μαζί σου!" είπα και σταύρωσα τα χέρια στο στήθος μου. "Με έχεις νικήσει 7 φορές και συνέχεια σε εσένα πέφτουν οι βαλέδες!" είπα και ξεφύσηξα νευριασμένη.
Γέλασε μοχθηρά. "Δεν φταίω εγώ που δεν ξέρεις να παίζεις!" είπε και ανακάτεψε τα φύλλα.
"Ναι, εγώ φταίω και όχι εσύ που με κλέβεις!" του είπα.
"Χαίρομαι που συμφωνούμε σε αυτό!" είπε και με κοίταξε αθώα.
"Ναι! Αθώα περιστέρα..άστα αυτά σε μένα!" είπα και τον κοίταξα θυμωμένη.
Γέλασε. "Έχεις πλάκα όταν θυμώνεις." είπε και χαμογέλασε.
Σήκωσα τους ώμους αδιάφορα και κοίταξα την μπαλκονόπορτα. Πήγα προς τα εκεί και την άνοιξα. Βγήκα έξω και ακούμπησα στα κάγκελα. Κοίταξα ευθεία και είδα τον ήλιο λαμπερό, ακόμα να καίει κι ας ήταν απόγευμα. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου να με κοιτάει αλλά δεν γύρισα προς το μέρος του. Κοίταξε κάτω σκεπτικός και γύρισα να τον δω. Φαινόταν στενοχωρημένος. Κατέβασα το κεφάλι μου προς τα κάτω και είδα τον κήπο, που είχα δει και την προηγούμενη φορά που ήμουν εδώ. Μπορεί να θυμήθηκε κάτι από την παιδική του ηλικία.
Του χάϊδεψα την πλάτη στοργικά. "Είσαι καλά;" τον ρώτησα.
Με κοίταξε με μάτια θλιμμένα. Αυτό το μπλε δεν είχε ζωντάνια όπως πριν κάτι ώρες.
"Παιδιά;" μας φώναξε κάποιος.
Η Νεφέλη μπήκε μέσα στο δωμάτιο και μας κοίταξε. "Έτοιμα τα κουλουράκια." χαμογέλασε.
Ο Σταύρος σε κλάσματα δευτερολέπτου είχε εξαφανιστεί. Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα και πανικοβλήθηκα. Άρχισα να κοιτάω γύρω γύρω το μπαλκόνι αλλά άφαντος!
Η Νεφέλη άρχισε να γελάει. "Ψιτ! Έλα γρήγορα κάτω στην κουζίνα γιατί δεν θα μας αφήσει τίποτα το γαϊδούρι!" μου έκλεισε το μάτι και συνέχισε να γελάει και έτσι βγήκε και εκείνη.
Ξεφύσηξα ανακουφισμένη. "Καλά τόσο πολύ του αρέσουν;" αναρωτήθηκα καθώς έκλεινα την μπαλκονόπορτα.
Κατέβηκα κάτω και άκουσα ομιλίες από την κουζίνα, κρύφτηκα πίσω από ένα φυτό που είχαν εκεί κοντά. "Ρε γαϊδούρι! Άσε τίποτα και για την κοπέλα! Όλα τα έφαγες!" φώναξε η Νεφέλη.
"Γιατί δεν ερχόσασταν πιο γρήγορα; Εε;" υπερασπίστηκε τον εαυτό του, ο Σταύρος, μπουκωμένος από το κουλουράκι που έτρωγε.
"Άμα σου χώσω το ταψί μέσ' την μάπα σου, θα σου πω εγώ!" είπε η Νεφέλη και χαχάνισα. "Η κοπέλα ρε πανικοβλήθηκε που έφυγες σαν το τσιτάχ να πούμε και σε έψαχνε." του είπε.
"Αλήθεια;" την ρώτησε.
"Όχι, παραμύθια!" τον ειρωνεύτηκε.
"Λες να της αρέσω;" την ρώτησε.
"Αν δεν κάνεις κίνηση δεν θα μάθεις." του απάντησε. "Εσένα σου αρέσει;" ρώτησε.
"Πολύ." της είπε και έφαγε μια μπουκιά από το κουλουράκι. "Τι θα κάνουμε;" την ρώτησε.
Πήγε να πάρει κι άλλο κουλουράκι αλλά του χτύπησε το χέρι και τον αγριοκοίταξε. "Πρώτον, θα αφήσεις τα 2 τελευταία κουλουράκια για εμάς γιατί έχεις φάει ήδη τα 8!" είπε αγανακτισμένη. "Και επίσης! ΕΣΥ τι θα ΚΑΝΕΙΣ...μην με μπλέκεις εμένα με τα ερωτικά σου!" είπε και του κουνούσε τον δείκτη της πάνω-κάτω.
"Μα και συ! Έφτιαξες μόνο 10 να πούμε!...έλα ρε Νεφέλη μου, βοήθησέ με! Το ξέρεις ότι δεν είμαι και ο καλύτερος στις σχέσεις!" της είπε.
Τον αγριοκοίταξε. "Συγνώμη κιόλας που δεν με έφτασε η ζύμη!" του είπε. Πήρε την κουτάλα και την έτεινε προς το μέρος του. "Εντάξει, θα σε βοηθήσω, αλλά έτσι και την πληγώσεις, θα τις φας!" του είπε και εκείνος σήκωσε τα χέρια ψηλά.
"Επ! Τι έγινε; Τον δέρνεις;" εμφανίστηκα και εγώ.
Με κοίταξαν. "Τι;..αα..εε..ναι ναι! Τα έφαγε όλα!" είπε και τον κοίταξε με μισό μάτι.
Γέλασα. "Δεν πειράζει, μόνο ένα θα φάω ούτως ή άλλως." είπα και άρπαξα ένα.
Το δοκίμασα. "Πω πω Νεφέλη μπράβο! Πολύ νόστιμο!" είπα.
Χαμογέλασε. "Σε ευχαριστώ!'' μου είπε.
Κοίταξα τον Σταύρο. "Τι έχεις;" τον ρώτησα.
"Κάτι σκέφτομαι.." είπε.
"Πρόσεξε μην το κάψεις." είπα και του χαμογέλασα αθώα.
"Χα-χα-χα. Πολύ αστείο." είπε και με κοίταξε με μισό μάτι. "Θέλετε να πάμε έξω;" μας ρώτησε.
"Που έξω;" ρώτησα με σηκωμένο φρύδι.
"Στον κήπο." απάντησε.
Η Νεφέλη τον κοίταξε έντονα. "Έχουμε κήπο;" απόρησε.
"Ναι έχουμε, ελάτε! Πάμε;" μας είπε.
Εμείς νεύσαμε καταφατικά και τον ακολουθήσαμε.
Δίπλα από την κουζίνα είχε μια μπεζ πόρτα. Ο Σταύρος έβγαλε ένα κλειδί από την τσέπη του και ξεκλείδωσε.
Μπροστά μας εμφανίστηκε μια σκάλα που την είχαν διακοσμήσει με χορτάρι.
"Βγάλτε τα παπούτσια." μας είπε μόλις φτάσαμε στο τέλος της.
Εγώ με την Νεφέλη κοιταχτήκαμε και κάναμε αυτό που μας είπε.
Απλωνόταν, στα μάτια μας, ένας ατελείωτος δρόμος από γρασίδι, βότσαλα και μικρά μοβ λουλουδάκια στις άκρες. Αργά και σταθερά περπατούσαμε έτσι ώστε να έχουμε χρόνο να επεξεργαστούμε το όμορφο τοπίο γύρω μας. Ψηλά δέντρα, και αμέτρητα πουλιά υπήρχαν. Κελαηδούσαν και μας κρατούσαν συντροφιά στο δρόμο μας. Ο ουρανός γαλάζιος, χωρίς ίχνος σύννεφου και το στόλιζε ένα μεγάλο λαμπρό αστέρι, ο ήλιος!
Στο τέλος του δρόμου, υπήρχε κάτι σαν συγκρότημα, διαφόρων λουλουδιών.. Πράσινα, ροζ, κίτρινα, μπλε, άσπρα και μπροστά τους ένα μικρό ρυάκι έτρεχε και ακουγόταν. Μπροστά από το μικρό ρυάκι, υπήρχε ένα μεγάλο μέρος γρασιδιού που δεν υπήρχε κάτι(απλώς δείτε την εικόνα χδ)..
"Ουαου!" αναφώνησε η Νεφέλη. "Ποτέ δεν έχω ξανάρθει εδώ!" είπε και κοιτούσε τριγύρω.
"Είναι μαγικό!" είπα.
"Σας αρέσει;" μας ρώτησε ο Σταύρος.
"Πολύ!" είπα μαζί με την Νεφέλη.
"Εσύ το έκανες αυτό;" ρώτησα.
Κοίταξε κάτω. "Ας πούμε ότι σε ένα μέρος βοήθησα και εγώ. Τώρα πια το φροντίζω." είπε και από τη φωνή καταλάβενες ότι λυπόταν.
"Και εγώ πως δεν το είχα δει ποτέ;" ρώτησε η Νεφέλη.
Την κοίταξε. "Το κλειδί το έχω πάντα απάνω μου και αν παρατηρήσεις, από το χρώμα της πόρτας δεν την ξεχωρίζεις και εύκολα." είπε και του ξέφυγε ένα γελάκι.
"Ααα μάλιστα" είπε η Νεφέλη.
"Σταύρο..αυτό που φαίνεται πάνω από το μπαλκόνι σου, τι είναι; Φαίνεται ένα τραπεζάκι και 4 καρέκλες και μια κούνια αλλά το γρασίδι είναι ξεραμένο.." είπα και με κοιτούσε έντονα.
"Τίποτα." είπε μέσα από τα δόντια του και έσφιξε τα χέρια του, που έγιναν γροθιές.
"Σταύρο, για πιο λέει;" ρώτησε η Νεφέλη.
"Τίποτα είπα!" φώναξε και μας γύρισε την πλάτη του.
Μετάνιωσα πραγματικά την στιγμή που τον ρώτησα. Μπορεί να ήταν κάτι από το παρελθόν του και να μην θέλει να το μοιραστεί.
Πλησίασα αργά κοντά του και τύλιξα δειλά τα χέρια μου γύρω του. "Συγνώμη." ψέλλισα.
Γύρισε και κοιταχτήκαμε. Με σφιχταγκάλιασε. "Δεν πειράζει." είπε.
Χωρίς να το καταλάβω τα χείλη του συγκρούστηκαν με τα δικά μου. Ανταποκρίθηκα αμέσως. Με φίλησε αργά, γλυκά, απαλά.
Ξεκολλήσαμε. "Χρυσάνθη;" είπε.
"Ναι;" απάντησα.
"Θέλω να είμαστε μαζί." είπε και έμεινα να τον κοιτάζω σαν χάνος.
-Μαρία-
Ξύπνησα το επόμενο πρωί από το ξυπνητήρι. Δεν θα μου γλυτώσει κάποια μέρα! Θα το πετάξω από το παράθυρο! Χάνω την υπομονή μου κάθε πρωί το ίδιο συνήθειο. Μια μέρα θα ξυπνήσω πριν χτυπήσει και μετά θα του κάνω.."Τουτ-Τουτ-Τουτ, ΜΑΛΑΚΑ!" ... Το ορκίζομαι! Θα το κάνω την επόμενη φορά!
Πήγα να σηκωθώ αλλά ένιωσα κάτι βαρύ γύρω μου. Γύρισα από την άλλη και είδα τον Κωνσταντίνο σκεπασμένο μέχρι την μέση. Κοίταξα κάτω από τα σκεπάσματα. Είμαι γυμνή, ομγ μόλις θυμήθηκα τι έγινε εχθές. Καλά πόσες φορές το κάναμε από το απόγευμα; Και ξεκινήσαμε και από τον πάγκο της κουζίνας, φαντάσου!
Κούνησα ελαφριά το χέρι του και σηκώθηκα. Μάζεψα τα ρούχα μας που τα βρήκα βέβαια σε διάφορα σημεία του σπιτιού και ετοιμάστηκα για το σχολείο..
Μπήκα στο προαύλιο και αντικρύσα στις σκάλες την Χρυσ με την Ελένη να κάθονται στα σκαλιά. Περπάτησα με γρήγορα βήματα προς το μέρος τους.
"Επ! Τι λέει;" προσπαθούσα να φανώ πειστική.
"Μια χαρά." είπε η Ελένη.
"Εσύ;" ρώτησα την Χρυσ.
-Χρυσάνθη-
"Πρέπει να σας πω κάτι." τις είπα και είχα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου.
"Ναιι..;" είπε η Ελένη.
"Άντε πες το!" είπε η Μαρία.
Χαμογέλασα πλατιά. "Ο Σταύρος και εγώ είμαστε μαζί!" αναφώνησα.
Ησυχία για λίγο. Με κοιτούσαν σαν χάνο.
"Ομγ ομγ ομγ ομγ" έλεγε η Μαρία.
"Αυτό είναι απίστευτο! Μπράβο ρε Χρυσ!" είπε η Ελένη.
"Έλα ρε κοριτσάρα, τον τρέλανες!" είπε η Μαρία και μου έκλεισε το μάτι.
Το βλέμμα μου προσγειώθηκε στον Σταύρο που με κοιτούσε ήδη. Χαμογέλασα και το ανταπέδωσε. Βέβαια συνέχισε να χαμογελάει σαν χαζός μέχρι ο Γιάννης, που ήταν δίπλα του, του έχωσε μια σφαλιάρα στον σβέρκο. Ο Σταύρος τον αγριοκοίταξε και εκείνος του χαμογελούσε αθώα.
Γέλασα. Ξαφνικά ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου.
ΑΓΝΩΣΤΟΣ:
ΠΣΤ! ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ..ΜΑΖΕΨΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΧΑΝΤΑΚΙ!...
Κοκκάλωσα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Το βλέμμα μου έπεσε απάνω στον Νίκο που μόλις έμπαινε μέσα στο προαύλιο και ερχόταν προς το μέρος μου.
Ξεροκατάπια. 'Σκατά' σκέφτηκα.
----
Γειάααα! Ναι ναι το ξέρω! Είμαι απαράδεκτη.-. Είπα σε λίγες ώρες αλλά πέρασαν ήδη 8 ώρες! Σοζζ:/, αλλά είχα βγει έξω με τους γονείς μου σε μια καφετέρια με κάτι φίλους τους..και γαμώ δεν έφαγα τίποτα!.-. ..και δεν έχει να φάω και κάτι τώρα εδώ στο σπίτι! Την τύχη μου μέσα-.- Θεέ μου παντοδύναμε δώσε μου δύναμη και στείλε μου ένα πιτόγυρο απ' όλα, εγώ που σ'αγαπάω!:( ...ντάξει, ντάξει σκάω!:Ρ
Λοιπόον για να δούμε!
1)Υπήρχε ένας μυστικός κήπος που τον ήξερε μόνο ο Σταύρος και η Νεφέλη δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ της.
2) Τι κρύβει ο Σταύρος τέλος πάντων;
3) Έπεσε φιλίιιι*.* και ήταν και το πρώτο τους!;)
4) Είναι μαζίιιι<3
5) Η Μαρία σηκώθηκε άρον-άρον χωρίς να σηκώσει ή να μιλήσει στον Κων/νο, μήηηπως..μετάνιωσε;._.
6) Ποιος στέλνει μνμτα στην Χρυσ; Ο.ο
7) Και τι θέλει ο Νίκος να πει στην Χρυσ;
Άαντε βρε! Μέχρι το επόμενοοο..*ΦΙΛΙΑ* ντονατσάκια μου!<3(γαμώ και πεινάω..να είχα ένα ντονατ τρα.-.)
-Ροδ:3'