Κεφάλαιο 27ο
Έφτασε προς το μέρος μου. Σηκώθηκα αργά πάνω και τον κοίταξα. Η Ελένη απλώς κοιτούσε και τους 2 μας και η Μαρία μόνο καπνούς από τα αυτιά, δεν έβγαζε.
"Χρυσ, συγν-" είπε αλλά τον διέκοψα.
"Χρυσάνθη για σένα." είπα κοφτά.
"Χρυσάνθη..συγνώμη." είπε και κοίταξε κάτω.
"Δεν είναι και εύκολο." απάντησα.
"Κατάλαβα." είπε και αποχώρησε.
"Τι γίνεται;" ρώτησε η Μαρία.
Της είπα τι έγινε εχθές με τον Νίκο.."Θα τον σκοτώσω." ψέλλισε.
"Ηρέμησε! Ευτυχώς που ήταν εκεί ο Σταύρος." είπα και χαλάρωσε λίγο.
Το κουδούνι χτύπησε. "Άντε πάμε μέσα!" είπα.
-Μαρία-
Μπήκαμε στις τάξεις. Πρώτες δύο ώρες Μαθηματικά..
"Που είναι;" με ρώτησε ο Γιάννης.
"Που είναι ποιος;" απάντησα με ερώτηση μιας και δεν ήξερα καν για πιο πράγμα μιλάει.
"Έλααα που δεν ξέρεις!" μου είπε πονηρά.
"Παιδί μου, ποιος;" ρώτησα.
"Αχχ" είπε αγανακτισμένα. "Ο Κωνσταντίνος μωρή!" είπε.
Γούρλωσα τα μάτια μου. Ωχ όχι, τον ξέχασα τελείως!
'Μπράβο σου Μαρία, σου αρέσει, τον κάλεσες σπίτι, του έχωνες τάπες, φάγατε, κάνατε μπάνιο-όχι μαζί βέβαια- και κάνατε και σεξ. Και μετά ξυπνάς την άλλη ημέρα το πρωί, θυμώνεις με το ξυπνητήρι, μαζεύεις τα ρούχα, ετοιμάζεσαι για το σχολείο και ΟΥΤΕ καν του μίλησες, ΟΥΤΕ τον ξύπνησες! Είσαι πολύ ωραία, μπράβο!' είπε μια σπαστική φωνή.
"Εμμ..δεν ξέρω." είπα.
Σήκωσε το φρύδι του. "Μα μαζί φύγατε εχθές." είπε.
"Ναι, αλλά δεν σημαίνει ότι ήρθε και σπίτι μου μετά, ούτε ότι τον κάλεσα." είπα κοιτάζοντας αλλού.
Χαμογέλασε αχνά. "Το κάνατε!" είπε περισσότερο σαν δήλωση, παρά σαν ερώτηση.
"Τι;!" είπα και τον κοίταξα. "Από που κι ως που;" ρώτησα.
"Φαίνεται στο πρόσωπό σου." είπε.
Κοκκίνισα. Πήγα να απαντήσω αλλά με πρόλαβε ο καθηγητής που μπήκε στην τάξη. Όλα τα παιδιά, κάθισαν στην θέση τους.
"Τι κάνει ο Κωνσταντίνος;" με ρώτησε σιγανά η Ελένη που κάθεται δίπλα μου.
Παλιά καθόμουν με την Χρυσ αλλά εκείνη είναι στην Θεωρητική ενώ εγώ με τα υπόλοιπα παιδιά είμαστε Θετικής Κατεύθυνσης.
"Που να ξέρω εγώ;" της είπα στον ίδιο τόνο.
"Μαζί δεν είσασταν εχθές;" είπε.
"Ναι αλλά δεν σημαίνει πως ήμασταν και όλη την ώρα μαζί!" της είπα.
"Το κάνατε!" διαπίστωσε.
"Ωχου, και εσύ με τις θεωρίες σου!" απάντησα.
Ξαφνικά το καπάκι του μαρκαδόρου, του πίνακα, βρέθηκε στο κεφάλι μου."Διακόπτω κάτι κυρίες μου;" μας ρώτησε ο κ.Ιωαννίδης.
"Όχι." απάντησα.
Μας κοίταξε με μισό μάτι. "Φέρε μου το καπάκι." είπε και του το πέταξα. Το έπιασε με το ένα χέρι. "Την επόμενη φορά που δεν θα προσέχετε, θα έρθει τετράδιο!" είπε και συνέχισε το μάθημα.
Χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα και βγήκαμε έξω. Έκατσα σε ένα παγκάκι μαζί με τα κορίτσια.
"Και λοιπόν, τι αλλά;" ρωτάει η Χρυσ.
"Καλά." απαντάει η Ελένη.
"Πως τα πας με τον Γιάννη;" την ρωτάει.
"Πολύ καλά!..." είπε και άρχισε να μας εξιστορεί τις στιγμές τους..
"Αχ! Έρωτας.." είπε η Χρυσ και ονειροπολούσε.
"Ναι.." είπα.
"Τι έχεις;" με ρώτησε.
"Το έκανε με τον Κωνσταντίνο." απάντησε η Ελένη, για εμένα. Την αγριοκοίταξα. "Τι; Αλήθεια είναι!" υπερασπίστηκε τον εαυτό της.
"Σοβαρά;" με ρώτησε σοκαρισμένη.
"Ναι." είπα και κοίταξα αλλού.
Ένιωσα να δονείται κάτι στο δεξί μου πόδι, μπροστά...το κινητό μου!
Από Βλαμμένος<3 :
'Μαρίααα! Που είσαι; Ξύπνησα και δεν σε βρήκα εδώ!:('
Προς Βλαμμένος<3 :
'Είμαι στο σχολείο, βρε Κωνσταντίνε!:/'
Από Βλαμμένος<3 :
'Γιατί δεν με ξύπνησες;'
Προς Βλαμμένος<3 :
'Εμμ..το ξέχασα;._.'
Από Βλαμμένος<3 :
'Αυτό είναι ή κάτι άλλο;'
Προς Βλαμμένος<3 :
'Τι εννοείς;'
Από Βλαμμένος<3 :
'Θα σου πω..σε 10 λεπτά είμαι εκεί'
"Μαρία; Το μετάνιωσες;" με ρώτησε η Χρυσ.
Την κοίταξα. Το κουδούνι χτύπησε και πήγα με γρήγορα βήματα προς την τάξη.
Τα υπόλοιπα παιδιά μπήκαν μέσα.
Μετά από 20 λεπτά, η πόρτα χτύπησε. "Μας κάνατε την τιμή να εμφανιστείτε κύριε Κοντέ;" τον ειρωνεύτηκε.
"Μάλιστα." απάντησε και με κοίταξε. Προχώρησε προς το μέρος μου και έκατσε στο διπλανό θρανίο.
Ένα χαρτάκι πετάχτηκε στο θρανίο μου απάνω και το άνοιξα.
Κ: 'Το μετάνιωσες για εχθές;' έγραφε.
Μ: 'Όχι.' απάντησα.
Κ: 'Τότε γιατί αυτή η συμπεριφορά;' ρώτησε.
Μ: 'Δεν έχω κάτι..' έγραψα.
Κ: 'Και γιατί δεν με ξύπνησες;' έγραψε.
Μ: 'Γιατί σου είπα ότι το ξέχασα!' έγραψα.
Κ: 'Το μετάνιωσες:(' έγραψε.
Μ: 'Σου είπα όχι!' έγραψα.
Κ: 'Τότε πες μου γιατί είσαι έτσι!' έγραψε.
Δεν του απάντησα. Το κουδούνι χτύπησε. Με τράβηξε από το χέρι και με πήγε πίσω από το κτίριο.
Με έσπρωξε στο τοίχο και με ακινητοποίησε με το σώμα του. "Λοιπόν..;" είπε.
"Πφφ..απλώς φοβάμαι." είπα.
"Τι φοβάσαι;" με ρώτησε.
"Απλώς, μπορεί να με αφήσεις και τέτοια και δεν θέλω." του είπα.
"Αυτό, δεν πρόκειται να σου το κάνω ποτέ." είπε.
Με φίλησε, χαμογέλασα.
-Χρυσάνθη-
"Τι θες γαμώτο;" τον ρώτησα.
"Να σου ζητήσω συγνώμη!" είπε.
"Μου ζήτησες! Φτάνει, δεν μπορώ άλλο." είπα και τράβηξα το χέρι μου από το κράτημά του.
Είμαστε εδώ και 5 λεπτά έξω από το σχολείο και ακόμα ζητάει συγνώμες! Δεν βαρέθηκε; Έπρεπε να του είχα πει του Σταύρου να μείνει εδώ γιατί τον βλέπω πολύ επικίνδυνο. Αν και του είπα ψέμματα ότι θα είμαι με την Μαρία, αλλά τέλος πάντων! Είχαμε σχολάσει κιόλας..καταλαβαίνετε!
"Ναι αλλά δεν είπες ότι με συγχωρείς!" ύψωσε τον τόνο του.
"Θα έπρεπε;" του είπα εκνευρισμένη.
"Χρυσάνθη συγνώμη! Συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη!" έλεγε συνέχεια.
"Παρ'την συγνώμη σου και βαλ' την εκεί που ξέρεις!" του φώναξα.
Έμα πιαααα...δεν γινόταν!
Έφυγα με γρήγορα βήματα. "Ξέρω τι σου είχε κάνει ο αδερφός μου παλιά!" φώναξε.
Έμεινα. Γύρισα αργά προς το μέρος του." Τι είπες;" του φώναξα. Με κοίταξε, τον πλησίασα. "Τώρα αυτό γιατί το είπες;" τον ρώτησα. Τον κοίταξα. "ΛΕΓΕ!" ούρλιαξα.
"Απλώς άστο." είπε.
Τον χαστούκισα. "Δεν ξέρεις ΤΙ ΠΕΡΑΣΑ, εξαιτίας ΤΟΥ! Ήμασταν μαζί για 5 ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ μήνες και μου κατέστρεψε την ΖΩΗ! Ξέρεις τι έκανε; ΞΕΡΕΙΣ; Πήγε να με βιάσει! Και σκότωσε και το επόμενο αγόρι μου, μετά από εκείνον, γιατί ο αδερφός σου με ήθελε για την πάρτη του ΚΑΙ ΜΟΝΟ!" έβγαλα αυτά που ήθελα.
"Χρυσάνθη, έχει αλλάξει ο Δημ-" πήγε να πει αλλά τον χαστούκισα ξανά.
"Μην τολμήσεις να πεις το όνομά του! Ούτε καν το πρώτο γράμμα!.." φώναξα. "Έχει αλλάξει; Μαλακίες τούμπανα, αγόρι μου!" γέλασα ειρωνικά. "Μην με πλησιάσεις ξανά! Ούτε εσύ, αλλά ούτε και ο 'μετανιωμένος' αδερφός σου!" είπα και άρχισα να περπατάω.
"Θα το μετανιώσεις Χρυσ! Κάποια μέρα, πολύ ακριβά!" φώναξε για να τον ακούσω.
Δεν γύρισα καν να τον κοιτάξω, αλλά του έδειξα πόσο 'πολύυυ' με ενδιέφερε αυτό που είπε στο τέλος, με το να σηκώσω ψηλά το δεξί μου χέρι, και το μεσαίο μου δάχτυλο υψωμένο.
Μπορεί αυτή τη στιγμή να ήμουν θαρραλέα αλλά βαθιά μέσα μου, ήξερα ότι το πάρτυ..μόλις άρχισε!
----
Επ!;3 ορίστε έβαλα κι άλλο κεφ Χδ...
Άρα! Έχουμε και λέμε.:3
1) ο Νίκος ζητάει συγνώμη από την Χρυσ αλλά εκείνη το σκέφτεται
2) ο Κων/νος νόμιζε ότι η Μαρία το μετάνιωσε αλλά απλώς εκείνη φοβόταν ότι θα την αφήσει, αλλά ο ίδιος της απέδειξε το αντίθετο με ένα φιλίιιι Χδ
3) Μάθαμε τι έγινε παλιά με τον αδερφό του Νίκου.
4)Τι λέει;! Μάλλον αυτός ο Δημήτρης είναι βιαστής Χδ(Αλλά ευτυχώς δεν πρόλαβε!) καιι δολοφόνος! Ομγ πως μπόρεσε να σκοτώσει κάποιον;.-.
Αυτά για τώρα! Μέχρι το επόμενοοοο...
*ΦΙΛΙΑ* ντονατσάκια μ<3
-Ροδ:3'