Κεφάλαιο 28ο
(Περιέχει ερωτική σκηνή..οπότε όποιος δεν θέλει..ας σταματήσει να διαβάζει από ένα σημείο και μετά..αλλά δεν είναι και ΤΟ σεξ αλλά τέλος πάντων χδ:$)
Οι μήνες πέρασαν και ο Δεκέμβρης είχε μπει για τα καλά. Όλα έξω χιονισμένα και φωτεινά. Στο σχολείο δεν είχε γίνει τίποτα. Κατά έναν παράξενο λόγο, ο Νίκος δεν με πλησίασε ξανά από εκείνη την ημέρα, όσο για την εργασία την έκανα μόνη και απλώς έβαλα και το όνομά του από κάτω και την παρέδωσα και τα μηνύματα είχαν σταματήσει από τον άγνωστο...Αυτό είναι καλό...σωστά; Αυτό με τον Νίκο και το δεύτερο μήνυμα του αγνώστου δεν το είπα σε κανέναν..
Βέβαια με τα παιδιά τα πηγαίνουμε καλά...υπάρχουν και οι τσακωμοί μας αλλά τα ξαναβρίσκουμε..σχετικά με τα ζευγάρια μεταξύ τους είμαστε όλοι ευτυχισμένοι..
Σήμερα ήταν 21 Δεκέμβρη και οι διακοπές είχαν ξεκινήσει. Και τώρα είμαι εδώ στο σπίτι μου, στον καναπέ με την κούπα με ζεστή σοκολάτα στο χέρι να κοιτάω έξω από το παράθυρο και να σκέφτομαι όλα αυτά.
"Γλυκιά μου;" γύρισα και είδα την μητέρα μου.
"Ναι μαμά;" την ρώτησα.
"Το τραπέζι είναι έτοιμο." είπε και μπήκε ξανά στην κουζίνα.
Την ακολούθησα και καθίσαμε στο τραπέζι. Αρχίσαμε να τρώμε. "Μπαμπά;" είπα.
Με κοίταξε. "Ναι;"
"Τι γίνεται με την υπόθεση 'Δημήτρης';" ρώτησα δειλά.
Σταμάτησε να τρώει. Το πιρούνι συγκρούστηκε με δύναμη στο πιάτο. Έβαλε τα χέρια απάνω στο τραπέζι και τα έδεσε μεταξύ τους. Έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθιά ανάσα. Με κοίταξε. "Τίποτα νεότερο."απάντησε.
Μα πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να εξαφανίστηκε σε μια μόλις ημέρα και να τον ψάχνουμε 2 χρόνια; Είναι δυνατόν;
Δεν συνέχισα την κουβέντα. Αφού τελείωσα, πήγα απάνω στο δωμάτιό μου. Αποφάσισα να πάω καμιά βόλτα στα παιδιά. Ίσως να πήγαινα στην Ελένη, αν δεν ήταν με τον Γιάννη..μήπως στην Μαρία; μπορεί να είναι με τον Κωνσταντίνο..λες να πάω στο Σταύρο; μπορεί να θέλει να κάτσει με την Νεφέλη...πφφ! Θα πάω καλύτερα μέχρι το πάρκο να κάτσω.
Φόρεσα ένα τζιν μπλε, μια μάλλινη μακριμάνικη άσπρη μπλούζα, τις μαύρες ψηλές-μέχρι το γόνατο-μπότες μου, το χοντρό ροζ μπουφάν μου και το άσπρο σκουφάκι μου. Πήρα κινητό, ακουστικά και κλειδιά.
"Πάω μια βόλτα."είπα στους γονείς μου που κάθονταν στο καθιστικό.
Έγνεψαν και βγήκα έξω. Φόρεσα τα ακουστικά μου και έβαλα μουσική. Περιττό να πω ότι μέχρι να φτάσω στο πάρκο χόρευα έτσι;
Περπάτησα ως το παγκάκι μου, αλλά είδα κάποιον να κάθεται εκεί. Έφτασα με γρήγορα βήματα μπροστά του. "Σταύρο;" είπα.
Ήταν καθισμένος. Οι αγκώνες του, ακουμπούσαν στα γόνατά του και το κεφάλι του ήταν μέσα στα χέρια του. Με κοίταξε. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, το πρόσωπό του άσπρο από το κρύο και τα χείλη του μοβ από την ψύχρα. Έτρεμε ελαφρά και η άκρη της μύτης του ήταν ροζ.
"Κλαις;"τον ρώτησα.
Με αγκάλιασε. "Χρύσ μου, δεν μπορώ, δεν μπορώ, μου λείπει'' είπε.
Τον κοίταξα. "Ποιος Σταύρο;"
Με έπιασε από το χέρι και αρχίσαμε να τρέχουμε. Σταματήσαμε έξω από ένα νεκροταφείο. Αρχίσαμε να περπατάμε χέρι-χέρι μέχρι που σταματήσαμε πάνω από μια πλάκα.
'Αναστασία Βραχοπούλου' έγραφε.
Έκατσε στα γόνατά του. "Μαμά."έλεγε ξανά και ξανά. Έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια του και έκλαιγε βουβά.
Τον αγκάλιασα από πίσω. "Είναι εντάξει Σταύρο..ηρέμησε, εδώ είμαι."του έλεγα.
Έκλαιγε. Δεν μπορούσα να τον βλέπω έτσι. "Θες να πάμε σπίτι;" τον ρώτησα.
Έγνεψε καταφατικά. Σε 20 λεπτά είχαμε φτάσει. Μου άνοιξε και μπήκαμε μέσα. "Η Νεφέλη;" τον ρώτησα.
"Θα μείνει σε μια κολλητή της και θα κάνει εκεί Χριστούγεννα, αλλά την Πρωτοχρονιά θα είναι εδώ. Δεν μπορώ να της χαλάσω χατήρι."είπε και με κοίταξε.
Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν της το λέει εκείνος για να μην την έχει μέσα στα πόδια του ή γενικά μέσα στο σπίτι...
"Μην ανησυχείς..εκείνη μου το ζητάει..δεν την διώχνω επίτηδες."είπε και χαμογέλασε.
Χαμογέλασα και εγώ. Μα καλά διαβάζει τις σκέψεις μου;
"Λέω να κάνω ένα μπάνιο."είπε και κατευθύνθηκε απάνω.
Περπάτησα μέχρι την κουζίνα και άνοιξα το ψυγείο. Άρπαξα μια μπύρα και την άνοιξα. Πήγα ξανά προς το σαλόνι. Μέχρι να έρθει κάτω την είχα πιει ολόκληρη.
"Γιατί πίνεις;" με ρώτησε.
Γύρισα και τον κοίταξα. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν ακόμη βρεγμένα. Φορούσε μόνο μια γκρι φόρμα. Οι σταγόνες από τα μαλλιά του έτρεχαν απάνω στο κορμί του. Το γαλάζιο των ματιών του είχε μια περίεργη λάμψη. Ξεροκατάπια. Με πλησίασε και έκατσε δίπλα μου.
"Ήθελα να ξεχαστώ μωρέ λίγο.."απάντησα.
"Έχεις μεθύσει;"με ρώτησε και πλησίασε κι άλλο.
"Εμ..ξέρω τι κάνω πάντως."είπα και του χαμογέλασα.
Χαμογέλασε και εκείνος. "Ωραία.."είπε και κοίταξε τα χείλη μου.
"Ναι.."είπα.
Σήκωσε το χέρι του και το έβαλε στο μάγουλό μου. Το χάιδεψε και με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Χάθηκα μέσα σε αυτό το γαλανό χρώμα που μου θύμιζε ουρανό, έναν καθαρό ουρανό δίχως ίχνος από σύννεφα. Με πλησίασε κι άλλο, το χέρι του μεταφέρθηκε στον σβέρκο μου. Τα χείλη του ακούμπησαν απάνω στα δικά μου και μετά από λίγο έδωσε κίνηση στο φιλί. Ήταν αργό, βασανιστικό, πρόδιδε πάθος. Έβαλε διστακτικά την γλώσσα του πάνω στα χείλη μου και εγώ του έδωσα πρόσβαση να μπει. Η γλώσσα του προσπαθούσε να βρει την δική μου. Όταν συναντήθηκαν χόρεψαν, έτσι όπως δεν είχαν ξαναχορέψει ποτέ άλλοτε.
Όταν απομακρυνθήκαμε για να πάρουμε ανάσες, παρατήρησα ξανά τα μάτια του. Είχαν πάρει ένα σκούρο μπλε χρώμα. "Χρυσάνθη.."ψέλλισε.
"Ναι;" απάντησα.
"Σε θέλω."είπε και κόλλησε ξανά τα χείλη μας.
"Και εγώ σε θέλω."είπα μέσα από το φιλί.
Απομακρυνθήκαμε ξανά. Σηκώθηκε απάνω και με άρπαξε από τον καρπό και με κόλλησε στον πιο κοντινό τοίχο. Με κοίταξε. Έβαλε τα χέρια του στη μέση μου και την χάιδευε. Μετά από λίγο έκαναν μια βόλτα, από την μέση, στο στήθος και μετά στο λαιμό. Το μονοπάτι των χεριών του, φωτιά για το σώμα μου. Με κάρφωσε με τα μάτια του. Τα δάχτυλά του ακούμπησαν την άκρη της μπλούζας και την έβγαλε αργά. Με κοίταξε με μάτια που γυαλίζουν. Με άρπαξε και με φίλησε ξανά. Έβγαλα έναν αναστεναγμό, καθώς δεν το περίμενα. Τα ζεστά του χέρια έκαναν διαδρομές και κατέληξαν στους γοφούς μου. "Πήδα."είπε. Έβαλα τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του και τύλιξα τα πόδια μου αριστερά και δεξιά από την μέση του.
Άρχισε να περπατάει προς τα πάνω καθώς ένιωθα πως ανεβαίναμε τα σκαλιά. Το έκανε σιγά σιγά και ένιωσα να κοπανάω σε μια πόρτα. Μείναμε εκεί για λίγο δίχως να ξεκολλήσουν τα χείλη μας. Την άνοιξε και προσγειώθηκα σε κάτι μαλακό. Ήμασταν στο δωμάτιό του, στο κρεβάτι του.
Τα χείλη μας έχασαν επαφή και κατσούφιασα. Άρχισε να με φιλάει στον λαιμό και εγώ να αναστενάζω. Ένιωθα πως έχανα τον έλεγχο. Έβγαλε την μπλούζα του και έμεινα να τον κοιτάω για λίγο. Τι σώμα ήταν αυτό παναγία μου; Θεέ και Κύριε! Κάνει ζέστη εδώ πέρα μέσα ή εγώ ζεσταίνομαι;
Ξαναπλησίασε το πρόσωπό μου. "Βλέπεις κάτι που να σου αρέσει;"με ρώτησε πονηρά.
"Ναι..κάτι που μου ανήκει."είπα και γέλασε.
Πλησίασε τα χείλη μου. "Είναι δικό σου μωρό μου..όλο δικό σου!"είπε και μου δάγκωσε το κάτω χείλος σου.
Αναστέναξα και χαμογέλασε. "Το καλό που του θέλω."είπα και γέλασε. "Μα κοίτα τι μου κάνεις!"είπα ξέπνοη.
Χαμογέλασε."Μου αρέσει όταν ευθύνομαι ΕΓΩ για αυτό."είπε και όρμησε στον λαιμό μου.
Άρχισε να με δαγκώνει και εγώ να βογκάω καθώς ξεκούμπωνε το τζιν μου. "Σταύρο;" του λέω.
"Ναι;"λέει ενώ συνεχίζει να με δαγκώνει.
"Πρέπει να σου πω κάτι."είπα και σταμάτησε. Με κοίταξε. "Απλώς..να..εγώ..δεεν.."προσπαθούσα να πω. Κατέβασε το κεφάλι κάτω και έφυγε από πάνω μου. Τον είδα να σηκώνεται. "Που πας;" τον ρώτησα.
"Να κάνω ένα ντουζ."απάντησε.
Σήκωσα το φρύδι μου."Ξανά; Γιατί;"είπα.
Μου έκανε νόημα να δω κάτω. Θεέ μου..τόσο πολύ τον άναψα; "Ρε μωρό μου, έλα εδώ.." είπα "δεν είπα ότι δεν θέλω..απλώς να το ξέρεις..να μην τρομοκρατηθείς μετά ή θυμώσεις που δεν το ήξερες."είπα.
"Αλήθεια;"ρώτησε και έγνεψα.
Όρμησε απάνω μου πάλι. "Μωρό μου εσύ..!"είπε και γέλασα.
Με κοίταξε. Άρχισε να με φιλάει και κατέβηκε στον λαιμό μου. Τον φιλούσε αργά μέχρι που έφτασε κάτω από το αυτί μου. Εκεί άρχισε να με φιλάει και να με δαγκώνει. Μου κόπηκε η ανάσα σε μια στιγμή και άρχισα να βογκάω. Τα χέρια του χάιδευαν το στήθος μου πάνω από το σουτιέν. Κατέβηκε στην βάση του λαιμού μου και μετά στο στήθος. Με ανασήκωσε ελαφριά και έβγαλε το σουτιέν. Άρχισε να φιλάει το μπούστο μου και ένιωσα να καίγομαι. Έβαλε στο στόμα του την ρώγα μου και άρχισε να την δαγκώνει ελαφριά. Το ίδιο έκανε και στην άλλη. Τα χέρια μου πέρασαν μέσα από τα μαύρα μαλλιά του και τα τράβαγα ελαφριά. Έδειχνε να του αρέσει καθώς αναστέναζε και βογκούσε κάποιες φορές. Έφτασε στην κοιλιά μου και άρχισε να με φιλάει καθώς μου κατέβαζε το τζιν. Το έβγαλε. Με κοιτούσε με δέος. Έβγαλε και εκείνος την φόρμα του. Μου τράβηξε το εσώρουχο και έμεινα γυμνή μπροστά του. Μου άνοιξε σιγά σιγά τα πόδια. Ένιωσα τα χείλη του να ακουμπάνε το κέντρο θυληκοτητάς μου. Αναστέναξα και έκλεισα τα μάτια για να το απολαύσω. Μετά από λίγο ένιωσα τα χείλη του στα δικά μου. Σταματήσαμε και με κοίταξε. Κατέβηκε από πάνω μου και έβγαλε το μποξεράκι του, η στύση του εμφανίστηκε. Έβαλε το προφυλακτικό και ξανάηρθε πάνω μου. Πήρε θέση ανάμεσα στα πόδια μου.
Με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια. "Αυτό θα πονέσει λίγο στην αρχή..αν πονέσεις υπερβολικά πες μου να σταματήσω...είσαι έτοιμη;"είπε και έγνεψα.
Άρχισε να μπαίνει σιγά-σιγά και ένιωθα να πονάω. Δάγκωσα τα χείλη μου για να μην φωνάξω. Σε μια στιγμή, δεν κρατήθηκα.. δάκρυα κύλησαν και γαντζώθηκα απάνω του.
Σταμάτησε να κινείται. "Μωρό μου;" είπε και σκούπισε τα δάκρυά μου με τον αντίχειρά του. "Καρδούλα μου άνοιξε τα μάτια σου.."είπε και το έκανα.
Κοιταχτήκαμε και άρχισε να με φιλάει στο πρόσωπο, στο κούτελο, στη μύτη, στα μάγουλα,..καθώς βγήκε και ξαναμπήκε για δεύτερη φορά. Δεν πόνεσε αλλά ένιωθα κάπως άβολα. Το έκανε ξανά. Άρχισα να αναστενάζω και να τραβάω τα μαλλιά του καθώς εκείνος μπαινόβγαινε αργά και σταθερά και μου φιλούσε το λαιμό. Μετά από λίγο κοιταχτήκαμε και δεν ξεκολλούσαμε. Δεν μπορούσα ήθελα πιο πολύ!
"Σταύρο;" προσπάθησα να πω αλλά έβγαινε σαν αναστεναγμός
"Ναι;"είπε.
"Πιο..πιο γρήγορα!"είπα και το έκανε.
Ένιωσα να σφίγγεται η κοιλιά μου και να συσπάται το σώμα μου. Στο ίδιο σημείο βρισκόταν και ο Σταύρος.
"Σταύρο.." .."Χρυσάνθη.." είπαμε και οι 2 μαζί.
Και έτσι μαζί τελειώσαμε. Έπεσε απάνω στο στήθος μου και έμεινε εκεί για λίγο. Μόλις ξαναβρήκε την ανάσα του, βγήκε από μέσα μου, σηκώθηκε και πέταξε το προφυλακτικό. Ήρθε δίπλα μου και ξάπλωσε. Με πήρε στην αγκαλιά του. "Λοιπόννν..;" ρώτησε σπάζοντας την ησυχία.
Χαμογέλασα. "Ήταν υπέροχο!"αναφώνησα και τον φίλησα στο στήθος του.
Χαμογέλασε και εκείνος."Χαίρομαι που σου άρεσε."είπε και άρχισε να μου χαϊδεύει το μπράτσο. "Πόνεσες πολύ;"με ρώτησε μετά από λίγο.
"Εε εντάξει!..αλλά χάρης εσένα αργότερα ήταν ότι καλύτερο!"είπα και τον είδα να ανακουφίζεται.
Με έσφιξε στην αγκαλιά του και μας σκέπασε. Ένιωσα τα μάτια μου να βαραίνουν..
Με φίλησε στα μαλλιά. "Σαγαπάω.." ήταν το τελευταίο που άκουσα από το στόμα του πριν αποκοιμηθώ στα χέρια του.
------
Ότι καταλάβατε, καταλάβατε ΧΑΧΑΧΑΧΑ:') Φίιλεε πολύ άβολο να γράφεις τέτοιες σκηνές χΔ
Άρα!..
1)ο Δημήτρης(-.-)ακόμη αναζητείται εδώ και 2 χρόνια!
2)Μάθαμε ότι η μαμά του Σταύρου είναι νεκρή και μάθαμε και το όνομά της.
Και
3)είχαμε και ντέρτι!..εε να μην βάλω και γω ένα; χοχοχ<3 βέβαια δεν ξέρω αν βγήκε καλό αλλά έκανα ότι μπορούσα!:'(
Μέχρι το επόμενοο..*ΦΙΛΙΑ* ντονατσάκια μου!♥
~Ροδ:3'