Κεφάλαιο 37ο
"Σταύρο;"άκουσα μια φωνή να κλαίει με λυγμούς.
"Νεφέλη;"ρώτησα. "Ποιος..ποιος είναι;"ρώτησα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Πως είμαι έτσι ο μαλάκας; Τα χάλια μου έχω... Τα κλάματα σταμάτησαν και ακούστηκε μια πόρτα να κλείνει. "Ποιος είναι;"ξαναρώτησα λίγο πιο δυνατά.
"Την θες ζωντανή;"ρώτησε μια αντρική φωνή.
"Έτσι και την πειράξεις θα σου βγάλω τα μάτια και θα σου τα βάλω να τα φας."φώναξα.
"Λέγε ρε, την θες ζωντανή;"ρώτησε εκείνος πιο δυνατά αυτή τη φορά.
"Ναι."απάντησα.
"Κρίμα το κορίτσι."απάντησε και η γραμμή νέκρωσε.
Τι..τι έγινε μόλις τώρα; Βγήκα έξω και πήγα προς το τραπέζι. "Φεύγουμε τώρα."φώναξα.
"Τι έγινε ρε;"ρώτησε ο Γιάννης μέστην τρελή χαρά. Αιντέεε τον χάσαμε αυτόν.
"Τίποτα. Μπορούμε να φύγουμε;"ρώτησα.
"Μισό ρε."είπε η Μαρία και σηκώθηκε. Ξαναήρθε μετά από 10 λεπτά. "Φεύγουμε."είπε και οι υπόλοιποι άρχιζαν σιγά σιγά να σηκώνονται.
"Ο λογαριασμός;"την ρώτησα.
"Τον πλήρωσα εγώ."είπε και την αγριοκοίταξα. "Το κήρυγμα αργότερα."είπε και βοήθησα τον Γιάννη να σταθεί στα πόδια του, μιας και ήταν μεθυσμένος.
(..)
Μπαίνω μέσα στο σπίτι και κοπανάω την πόρτα πίσω μου. Περνάω τα χέρια μου νευρικά μέσα από τα μαλλιά μου και ξεφυσάω.
"Μία η μαλακία με την Χρυσ, τώρα μου πήραν και την Νεφέλη. Δεν πρόκειται να ηρεμήσω ποτέ πια γαμώτο μου;"μονολόγησα και έβαλα λίγη βότκα σε ένα ποτήρι.
Άρχισα να πίνω, μέχρι που το μπουκάλι άδειασε. Το μόνο που θυμάμαι είναι τις αχτίνες του ήλιου να φαίνονται και ξαφνικά να βρίσκομαι κάτω στο χαλί.
-Χρυσάνθη-
"Μωρή Σαύρααα!"ακούω μια φωνή να φωνάζει.
Ανοίγω τα μάτια μου σιγά σιγά. "Ποιος; Τι και γιατί;"είπα.
"Έλα βρε Χρυσ ξύπνα, είναι 4 το απόγευμαα!"είπε η Μαρία.
"Και τι να κάνουμε τώρα; Εγώ φταίω που κοιμήθηκα 5 παρά το πρωί;"ρώτησα και ανασηκώθηκα.
"Τέεελος πάντων, τι θα κάνουμε με αυτούς ρε;"ρώτησε.
"Τι εννοείς; Εσύ δεν τα βρήκες εχθές με τον Κωνσταντίνο;"την ρώτησα.
"Τι; Όχι πότε;"είπε και έσκυψε το κεφάλι.
"Εχθές μαρή δεν φιλιόσασταν σαν να μην υπήρχε αύριο; Αφού σε μια στιγμή τρόμαξα και νόμιζα πως θα τον έτρωγες."είπα και χαχάνισα.
Με χτύπησε στο μπράτσο. "Άι μωρή."είπε και γέλασα. "Εσύ; Πως πας;"ρώτησε.
"Μια χαρά."απάντησα και σταύρωσα τα χέρια στο στήθος μου.
"Ναι καλά."είπε.
"Καλάμια!"απάντησα.
"Ρε Χρυσ, αφού τον θες.."είπε.
"Και; Εκείνος ήθελε να χωρίσουμε. Μπορεί τώρα άνετα να πάει να κάνει ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ!"είπα και κούνησα το πόδι μου και δάγκωσα το κάτω χείλος μου νευρικά.
"Πρώτον, σκάσε μην φωνάζεις! Δεύτερον, αυτό που λες δεν γίνεται."είπε.
"Τι εννοείς;"την ρώτησα.
"Δεν μπορούσες να φανταστείς πως και για πόση ώρα σε κοιτούσε. Αφού τρόμαξα μην παραλίγο σε γδύσει με τα μάτια του."είπε ειρωνευτικά στο τέλος.
Την αγριοκοίταξα. "Αι μωρή που χρησιμοποιείς τις ατάκες μου."είπα και χαχάνισε.
"Όχι αλήθεια σου λέω ρε! Πραγματικά, έτσι σε κοιτούσε."είπε σοβαρή.
Θέλω πάω να το βρω, αλλά μάλλον δεν θα θέλει να με δει, αλλά ρε παιδί μου..πρέπει να μάθω..
"Πήγαινε."είπε και χαμογέλασε.
Κούνησα το κεφάλι μου θετικά και σηκώθηκα να ετοιμαστώ.
(..)
Καλά που είναι; Εδώ και 3 λεπτά χτυπάω το κουδούνι και ο Σταύρος δεν είναι πουθενά! Βγάζω από την τσέπη μου το κλειδί του σπιτιού του..ναι μου είχε δώσει για μα έρχομαι όταν ήμασταν μαζί.
Μπήκα μέσα και τον είδα ξαπλωμένο κάτω στο χαλί και δίπλα του ένα ποτήρι βότκα. Αα..κατάλαβα.. Γιατί ρε μωρό μου;
"Σταύρο; Σταύρο;"έλεγα και τον ταρακουνούσα από τον ώμο.
Άνοιξε τα μάτια του και με κοίταξε. Έκανε μια έκφραση πόνου, κουλουριάστηκε και έτριψε τους κροτάφους με τους δείκτες του.
"Είσαι καλά;"ρώτησα και μαζεύτηκε.
"Τι κάνεις εδώ;"ρώτησε αδύναμα.
"Σταύρο, ήρθα απλώς να σε δω."απάντησα.
"Όχι, όχι σε παρακαλώ, μείνε μακριά."είπε και έμοιαζε να βουρκώνει.
"Σταύρο, όχι είσαι μεθυσμένος και δεν ξέρεις τι λες!"είπα και σηκώθηκε αργά προσπαθώντας να βρει την ισσοροπία του.
Στηρίχτηκε στο τραπεζάκι. "Χρυσ, σε παρακαλώ, είναι για το καλό σου, πήγαινε.."είπε και έκλεισε τα μάτια του.
"Θα σε βοηθήσω πρώτα και μετά μπορώ να φύγω ήσυχα."απάντησα και τον πλησίασα.
Με κοίταξε βαθυά μέσα στα μάτια σκεπτικός. "Καλά, έλα βοήθησέ με να πιω κάτι για τον τρομερό πονοκέφαλο και μετά να με πας μέχρι τον μπάνιο."είπε.
"Εντάξει."απάντησα.
(..)
"Καλά σοβαρά τώρα;"ρώτησα και γύρισα αριστερά το κεφάλι μου για να τον κοιτάξω.
"Τι;"ρώτησε ανήξερος.
"Τώρα αυτό γιατί το κάναμε;"ρώτησα. Κατσούφιασα και έφτιαξα καλύτερα το σεντόνι απάνω μου.
"Κάτι σαν αποχαιρετιστήριο σεξ."απάντησε.
Εε; εε όχι, αυτό δεν το είπε μόλις τώρα. Όοοχιι!
"Μάλιστα."είπα και σηκώθηκα. Άρχισα να ντύνομαι.
"Τι έγινε;"ρώτησε.
"Τίποτα μωρέ, απλώς είναι κάπως αργά και λέω να επιστρέψω στο σπίτι."είπα χαμογελώντας ψεύτικα καθώς έβαζα την μπλούζα μου.
Σηκώθηκε και εκείνος και άρχισε να ντύνεται και αυτός. "Θα σε πάω εγώ."είπε.
"Γιατί;"ρώτησα.
"Για μια τελευταία φορά."απάντησε.
So one last time I need to be the one who takes you home...
"Εντάξει."απάντησα.
(..)
"Φτάσαμεε.."είπε και σταμάτησε απέξω.
Γύρισα και του χαμογέλασα. "Ευχαριστώ."απάντησα.
Βγήκα έξω, το ίδιο έκανε και εκείνος. Περπατήσαμε ως την πόρτα του σπιτιού μου. "Λοιπόν..αυτό ήταν."είπα.
"Χρυσάνθη, πραγματικά συγνώμη, αλλά.."είπε αλλά τον διέκοψα.
Can you forgive me? At least just temporarily, I know that this is my fault, I should've been more careful...
"Σταύρο ειλικρινά μην πεις τίποτα, δεν πειράζει.."απάντησα.
"Χρυσάνθη, να ξέρεις ότι σε αγαπάω και δεν θα σε ξεχάσω."είπε.
One more time, I promise after that I'll let you go..
Δεν μπόρεσα. Έπεσα στην αγκαλιά του και με έσφιξε απάνω του. "Και εγώ σαγαπάω πολύ."είπα μέσα από τα αναφιλητά μου.
But stay with me a minute, I swear I'll make it worth it babe..cause I don't wanna be withοut you..
----
Ομγ, ναιπ:3 είμαι ΤΟΣΟ κακιά, και νομίζω πως ΕΙΔΙΚΑ μετά από αυτό το κεφάλαιο πρέπει να καλέσω το '100' γιατί νομίζω πως κυκλοφορούν δολοφόνοι εκεί πέρα έξω που θα θέλουν να με σκοτώσουν.!:'(
Παρ' όλα αυτά, σας αγαπάω να το ξέρετε, αντίο κορίτσια, αντίο ζωή..--------(μόλις πέθανα,χοχοχο)
Παιδιά να σας φέρω καμιά κουβερτούλα γιατί και εγώ κρύωσα με τις μαλακίες που πετάω; Χεχε<3
Μέχρι το επόμενο λοιπόοον..*ΦΙΛΙΑ* ντονατσάκια μου!<3
-Ροδ:3'